Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2026/2835 K.2026/4821

Kanunu’nun 308/2. maddesi gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ

Sanığın savunmasında, amacının katılanla para karşılığında cinsel ilişkiye girmek olduğunu, ancak ücrette anlaşamadıklarını söyleyerek katılanla organ sokmak suretiyle cinsel ilişkiye girme kastını ortaya koyduğuna, katılanın sanığın kendisiyle sürekli cinsel bir şeyler yaşamak istediğini söylediği yönünde, aşamalarda istikrar arz eden beyanlarının da sanığın cinsel ilişkiye girme kastıyla hareket ettiği kanısını kuvvetlendirdiğine, aynı şekilde sanığın, cinsel saldırı eylemini gerçekleştirmek için katılana uyguladığı,

kemik kırığına yol açacak nitelik ve önemdeki cebrin de katılanla cinsel ilişkiye girme kararlığını ve bu yöndeki kastının yoğunluğunu ortaya koyduğuna, her ne kadar Yüksek Dairece verilen bozma kararında nitelikli cinsel saldırı suçunun icra hareketlerine henüz başlanılmadığı gerekçesiyle eylemin basit cinsel saldırı suçunu oluşturduğuna hükmedilmişse de, sanığın katılanı gideceği yere götürmeyip uzun süre oyalaması, sonrasında sokakta katılana cebir uygulayıp saçından sürükleyerek evin içine sokması ve bu şekilde gerçekleştireceği eylem için elverişli bir ortam hazırlaması,

eve girdiklerinde ise katılanın pantolonunun kemerini çözerken bir yandan da onu dudaklarından öpmesi, ancak olay yerine polis ekibinin gelmesi ile pencereden kaçarak istemi dışında eylemine son vermesi hususları nazara alındığında, sanığın organ sokma kastı ile hareket ettiği ve eyleminin nitelikli cinsel saldırıya teşebbüs etmek suçu kapsamında kaldığının kabul edilmesi gerektiğine, sanığın, katılanın pantolonunun kemerini çözmesinin tek başına nitelikli cinsel saldırı suçunun hazırlık hareketi olduğuna, bu itibarla Bölge Adliye Mahkemesi hükmünün onanmasına karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

II. GEREKÇE

Dairemizin 05.01.2026 tarihli ve 2025/8718 Esas, 2026/19 Karar sayılı bozma ilamı, bozma gerekçesine göre usul ve kanuna uygun görüldüğünden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının yerinde olmadığı sonucuna varılmıştır.

III. KARAR