Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2010/39584 K.2013/2430

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde duruşmalı olarak davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş ise de; HUMK.nun 438. maddesi gereğince duruşma isteğinin miktardan reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi. gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, davacının yasal haklarının ödenmesini davalı işverenden talep etmesi üzerine iş aktinin haksız olarak feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatı ile ücret alacağının faizi, fazla mesai ücreti, yıllık izin ücreti, yemek sosyal yardımı alacaklarını istemiştir.

B) Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili, davacının işten çıkarılmadığı, kendisinin işyerini terkettiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, işveren ile davacı arasında yemek paralarının ödenmesi konusunda yaşanan bir tartışmadan sonra iş aktinin haksız şekilde işverence sona erdirildiği, davacının hakaret sayılacak herhangi bir söz sarfetmediği gerekçesi ile kıdem tazminatı ve ihbar tazminatı ile ücret, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti alacaklarına yönelik talebin kabulüne ve ücret alacağı faizi ve yemek ücreti alacaklarına yönelik talebin reddine karar verilmiştir.

Ç) Temyiz:

Karar süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

D) Gerekçe:

Davacı tarafın Noterlik ihtarnamesi ile 3 gün süre öngörerek, ücret ve yıllık izin ücreti alacaklarının ödenmesini davalıdan talep ettiği, bu ihtarnamenin davalı tarafa 24/08/2004 tarihinde tebliğ edildiği, buna göre davalının 28/08/2004 tarihinde temerrüde düşürüldüğü ve ücret alacağında faiz başlangıcının da bu temerrüt tarihi olması gerektiğinin gözetilmemesi ayrıca, ıslah dilekçesinde yıllık izin ücreti alacağının tümü için dava tarihinden itibaren yasal faiz talep edilmesine rağmen temerrüt tarihinin faiz başlangıç tarihi olarak kabul edilmesi bozma nedeni ise de, bu yanlışlıkların giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün HMK'nun 370/2 maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.