Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2011/37358 K.2013/28477

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin işveren tarafından sözlü olarak hiçbir sebep gösterilmeden haksız olarak feshedildiğini ileri sürerek, kıdem, ihbar tazminatları ile fazla çalışma ve yıllık izin ücreti alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının kendisinin işi bırakıp gittiğini, bir daha da işe dönmediğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davalı işverenin davacıya küfretmesi ve ağır hakaretlerde bulunması nedeniyle davacı tarafça iş akdini haklı nedenlerle feshedildiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasındaki uyuşmazlık, iş aktinin kim tarafından feshedildiği ve davacının fazla çalışma ücreti alacağı olup olmadığı noktalarında toplanmaktadır.

Somut olayda, mahkemece iş sözleşmesinin davacı tarafından 4857 sayılı İş Kanununun 24/2 maddesi uyarınca haklı nedenle feshedildiği kabul edilmiştir. Bu kabule göre iş akdini haklı nedenlede olsa fesheden işçinin ihbar tazminatı hak etmeyeceği dikkate alınmadan mahkemece ihbar tazminatı talebinin reddi yerine yazılı şekilde kabulü hatalıdır.

3.Davacının ıslah ile fazla çalışma ücreti isteğini artırmasından sonra davalı süresinde zamanaşımı itirazında bulunmuştur. Ayrıca davacının çalışma saatleri de tartışmalı olup alınan ikinci bilirkişi raporunda bu durum irdelenerek zamanaşımı itirazı da dikkate alınarak hesaplama yapılmıştır. Mahkemece dosya içeriğine uygun olan ikinci rapora göre karar verilmesi gerekirken ilk rapor uyarınca hüküm kurulması isabetsizdir.

F) Sonuç: