Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2011/41212 K.2013/29332

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş, davalı avukatı tarafından duruşma talep edilmiş ise de; HUMK.nun 438.maddesi gereğince duruşma isteğinin miktardan reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin ekonomik kriz gerekçe gösterilerek feshedildiğini, aylık ücretinin net 1.100,00 TL ileri sürerek, kıdem, ihbar tazminatları ile fazla çalışma, resmi tatil, asgari geçim indirimi, ücret ve yıllık izin ücreti alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının işe devam etmesi nedeniyle iş aktinin feshedildiğini, aylık maaşının 950,00 TL olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davalı işyerinde ekonomik kriz olması sebebiyle işverenin işçileriyle durumu görüştüğü, çıkmak isteyenlerin çıkabileceğini belirttiği, davacının da ücretlerinin düzenli olarak ödenmemesi ve bir kısım alacaklarının verilmemesi sebebiyle iş akdini kendi isteğiyle fesih ettiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının ücretinin ne kadar olduğu, fazla çalışma yapıp yapmadığı ve fazla çalışma ücretinden yapılan indirimin oranı noktalarında toplanmaktadır.

Somut olayda, davacı dava dilekçesinde saat 08.00 ile akşam saat 18.30 saatleri arasında, Cumartesi günleri ise 01.11.2008 e kadar 8.00-13.00 arası , bu tarihten sonra sabah saat 08.00 ile akşam saat 16.30 arasında çalıştığını ileri sürmüştür. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise davacının 6 gün 8.00-18.30 saatleri arasında çalıştığı kabul edilerek hesaplama yapılmıştır. Mahkemece davacının talebinin aşılarak HUMK 74 (HMK 26 md) maddeye aykırı karar verilmesi hatalıdır.

3. Davacı ücretini kanıtlamak için 07.05.2008 tarihli ödeme makbuzu sunmuş, mahkemece anılan miktara itibar edilerek yapılan hesaplama uyarınca hüküm kurulmuştur. Ancak davacının iş aktinin fesih tarihinin 01.01.2009 olup, ödeme belgesinin Mayıs 2008 ayına ait olması ve emsal ücret araştırmasındaki miktar göz önüne alındığında davacının ücretinin belirttiği kadar olduğu anlaşıldığından bilirkişi raporunun diğer seçeneği uyarınca karar verilmesi gerektiğinden hükmün bozulması gerekmiştir.

4. Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.2.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.7.2008 gün 2007/25857 E, 2008/20636 K.). Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir.

Mahkemece fazla çalışma ücreti alacağından hakkın özünü etkileyemeyecek şekilde daha makul bir oranda indirim yapılması gerektiği halde ½ indirim yapılarak karar verilmesi isabetsizdir.

F) Sonuç: