Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2011/49314 K.2013/34074

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin işyerinde çalışan kadın işçilerden birini rahatsız ettiği iddia edilerek zorla istifa dilekçesi alınarak işverence fesih edildiğini ileri sürerek, kıdem , ihbar tazminatları ile fazla çalışma , genel tatil ve yıllık izin ücreti alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının kadınlar tuvaletini gözetlediğinin ortaya çıkması üzerine istifa ettiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini fesihte haklı olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı noktasında toplanmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Somut olayda, davacı fazla çalışma yaptığını ileri sürmüş, davalı ise işyerinde fazla çalışma yapılmadığını savunmuştur. Yargılama sırasında dinlenen tanıkların ortak beyanlarından işyerinde 08.30-18.00 saatleri arası çalışılıp ayrıca iş çıkışı işledikleri ürünlerin tartılması sırasında yarım saat daha çalıştıkları anlaşılmıştır. Dolayısıyla haftada 5 gün davalı işyerinde çalışan işçilerin günlük mesaisi 10 saattir. Ancak davacı tanık beyanlarından akşamları ve cumartesi günleri de çalışıldığı belli olduğundan davacı tanık ifadeleri değerlendirilerek fazla çalışma ücreti alacağına hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde reddi isabetsizdir.

F) Sonuç: