Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2012/31457 K.2014/29286

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti: Davacı vekili; müvekkilinin davalı işyerinde 2002 yılından 28/02/2011 tarihine kadar usta kaynakçı olarak aralıksız çalıştığını, işlerin çok ağır olması ve bir kısım işçilik haklarının ödenmemesi nedeniyle işi kendisinin bırakmak zorunda kaldığını, müvekkilinin davalı şirketin taşeronluğunu yaptığı A.. Ç.. A.Ş.’nin işini yaptığını, iddia ederek kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, hafta tatili ve genel tatil alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir. B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davacının müvekkili şirketin taşeronu olan H..K.. ait işyerinde 08/01/2004 tarihinde kaynakçı olarak işe girdiğini, 31/12/2004 tarihine kadar burada çalıştığını, SSK kayıtlarında davacının 2002-2003 yıllarında çalışmış olduğu işyerlerinin müvekkili şirket ile ilgisinin olmadığını, davacının 01/01/2005 tarihinden müvekkili şirketin yan kuruluşu olan N.. M.. K..P.. Tic.ve San.Ltd.

Şti. işyerinde kaynakçı olarak ve asgari ücretle çalışmaya başladığını, davacının bu şirketten naklen müvekkili şirkette kaynakçı olarak asgari ücretle çalışmaya başladığını, bu işyerinde 22/02/2011 tarihinden istifa edinceye kadar çalıştığını, sigorta kayıtlarında 28/02/2011 tarihine kadar çalışmış gibi gözükmekte ise de gerçekte 22/02/2011 tarihine kadar çalıştığını ancak kendisine 6 gün için çalışmadığı halde ücret tahakkuk ettirilerek ödeme yapıldığını, davacının işten ayrıldıktan 6 gün sonra 28/02/2011 tarihinde hak etmiş olduğu alacakların ödendiğini ve alacaklarını eksiksiz olarak aldığına ilişkin ibraname verdiğini,

davacının hiçbir haklı nedene dayanmaksızın kendi isteği ile istifa ederek işten ayrılmış olduğundan kıdem tazminatın istemeye hakkı olmadığını, hiçbir alacağı bulunmadığını savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kısmen kabulü ile yıllık izin ücreti alacağının tahsiline, diğer taleplerin reddine hükmedilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı ücretinin 925 TL / net olduğunu iddia etmiş, mahkemece kayıtlardaki ücrete itibar edilerek hüküm kurulmuştur. Davacı 7 yıllık kıdeme sahip kaynakçı ustası olup, davacı tanıkları iddiayı doğrulamışlar, davalı tanığı M.. Y.. davacı konumundaki bir işçinin 900-950 TL, belki 900 TL'nin altında bir maaşla çalıştığını duyduğu şeklinde kaçamaklı beyanda bulunmuştur. Yapılan emsal ücret araştırmasında da davacı seviyesinde bir işçinin asgari ücretten fazla ücret alacağı bildirilmiş olup, toplanan bu deliller karşısında davacının aylık ücretinin iddia ettiği gibi net 925 TL olduğunun kabulü ile yıllık izin alacağının bu ücrete göre belirlenmesi gerekirken, eksik belirlenen ücrete göre yapılan hesaba itibarla hüküm kurulması isabetsizdir.

F) Sonuç: