KÜNYE
9. Hukuk Dairesi 2012/3327 E., 2014/7784 K.·Mahkemesi : Ankara 10. İş Mahkemesi
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 11 Mart 2014
- Tarihi
- 19/10/2011
- Numarası
- 2009/1055-2011/720
- A) Davacı İsteminin Özeti
- —
Karar Metni
262 kelime·1 dk okuma
Davacı, davalı işverenin Rusya da bulunan şantiyesinde 1995-2004 tarihleri arasında betoncu olarak en son 800 USD net ücretle çalıştığını, iş sözleşmesinin işverence haksız olarak feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatı alacaklarını istemiştir.
B) Davalı Cevabının Özeti:
Davalı, davacının taleplerinin zamanaşımına uğradığını, iş bitiminde başka bir şantiyede görevlendirildiği halde buraya gitmeyerek iş sözleşmesini davacının haksız olarak feshettiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.
C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:
Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini feshetmekte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.
D) Temyiz:
Kararı davalı temyiz etmiştir.
E) Gerekçe:
1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2- Uyuşmazlık davacının kıdeme esas süresinin tespiti noktasında toplanmaktadır.
Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının 19.6.1995-30.12.1995, 11.3.1996-1.9.1996, 9.7.1998-6.7.2001 ve 22.11.2002-31.3.2004 tarihleri arasında aralıklarla 5 yıl 8 ay çalıştığı kabul edilerek kıdem tazminatı hesaplanmıştır. Hesaplama yapılırken 19.6.1995-30.12.1995 tarihleri arasındaki süre 6 ay 11 gün olduğu halde 10 ay 12 gün olarak kabul edilerek maddi hata yapılmıştır. Davacının kıdem süresi 5 yıl 4 ay 12 gün olduğu halde 5 yıl 8 ay üzerinden kıdem tazminatına hükmedilmesi hatalıdır. Mahkemece gerekirse bilirkişiden ek rapor alınmak suretiyle 5 yıl 4 ay 12 gün üzerinden davacının kıdem tazminatı hesaplanarak hüküm altına alınması gerekirken fazlaya hükmedilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.
F) Sonuç:
Yargıtay 9. Hukuk Dairesi, E. 2012/3327, K. 2014/7784, 11 Mart 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama