Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2012/3876 K.2014/9896

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacılar murislerinin, davalı işveren bünyesinde 15.8.1989-14.4.2011 tarihleri arasında işçi olarak çalıştığını, yıllık izinlerini kullanmadığını ve ilave tediye alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek, yıllık ücretli izin ve ilave tediye alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının 15.8.1989-2.2.2001 yılları arasında mevsimlik işçi olarak çalıştığından izin alacağın hak kazanmayacağını, sürekli çalıştığı dönemde yıllık izinlerinin ödendiğini, ilave tediye alacaklarının ödendiğini, taleplerinin zamanaşımına uğradığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının 1998 yılından sonraki dönemde hak kazandığı yıllık izinlerinin tam olarak kullanmadığından izin alacağı bulunduğu, dava tarihinden beş yıl geriye gidildiği dönemde davacıların murisinin hak kazandığı ilave tediye alacaklarının ödenmediği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasında uyuşmazlık, işçinin kullandırılmayan izin sürelerine ait ücretlere hak kazanıp kazanmadığı noktasında toplanmaktadır.

ESAS NO : 2012/3876

KARAR NO : 2014/9896

Dairemizin yerleşik içtihatlarına göre yıllık çalışması 11 ayı geçmeyen mevsimlik işçilerin yıllık ücretli izin alacağına hak kazanmamaktadır. Davacıların murisi 15.8.1989-2.2.2001 tarihleri arasında davalı işyerinde mevsimlik işçi olarak çalışmıştır. 2.2.2001-14.4.2011 döneminde ise kadrolu işçi olarak sürekli çalışmıştır. Davacıların murisi sürekli çalıştığı dönemde hak kazandığı yıllık ücretli izinlerinin bir kısmını kullanmış kalan 60 günlük kısmı ise ölümünden sonra mirasçılarına ödenmiştir.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının 1998 yılından sonraki tüm çalışma dönemine göre hak kazandığı yıllık ücretli izin alacakları hesaplanmıştır. SSK hizmet cetveline göre davacıların murisi mevsimlik işçi olarak çalıştığı 1990-2001 döneminde 11 ayı geçen çalışması sadece 1998 ve 1999 yılında gerçekleşmiştir. Davalı işveren davacıların murisine 1998 ve 1999 yıllarındaki çalışması karşılığı her yıl için hak kazandığı 22 günlük izni kullandırdığını ispat edememiştir. Mahkemece davacıların murisinin sadece 1998 ve 1999 yılları için hak kazandığı 44 günlük yıllık ücretli izin alacağı hüküm altına alınması gerekirken fazlaya hükmedilmesi hatalıdır.

F) Sonuç: