Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2012/3927 K.2014/8496

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalıya ait işyerinde hemşire olarak çalışırken iş sözleşmesinin işverence haksız şekilde fesh edildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma, yıllık izin, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil alacaklarının tahsilini, istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davaya cevap vermemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacı tarafından sunulan PTT kanalı ile davalı işverene çekildiği belirtilen 20/04/2010 tarihli telgrafta 2010 Şubat ve Mart aylarına ait ücretin ödenmediğinden ötürü iş sözleşmesinin sona erdirildiği belirtildiği, yine davacı evlenmesi ile birlikte işten kendisinin ayrıldığını beyan ettiğinden kıdem tazminatına hak kazandığı, ihbar tazminatına hak kazanmadığı, fazla çalışma, yıllık izin, genel tatil isteminde de haklı olduğu ancak hafta tatili ücretine hak kazanmadığı, gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne, karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı taraf temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Mahkemece dava dilekçesinin doğru özetlenmemesi ve davalı savunması olmadığı halde başka bir savunmanın gerekçeli karara yazılması hatalıdır.

3- Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 63 üncü maddesinde çalışma süresi haftada en çok 45 saat olarak belirtilmiştir. Ancak tarafların anlaşması ile bu normal çalışma süresinin, haftanın çalışılan günlerine günde onbir saati aşmamak koşulu ile farklı şekilde dağıtılabileceği ilkesi benimsenmiştir. Yasanın 41 inci maddesine göre fazla çalışma, kanunda yazılı koşullar çerçevesinde haftalık 45 saati aşan çalışmalar olup, 63 üncü madde hükmüne göre denkleştirme esasının uygulandığı hallerde, işçinin haftalık çalışma süresi, normal haftalık iş süresini aşmamak koşulu ile bazı haftalarda toplam 45 saati aşsa dahi bu çalışmalar fazla çalışma sayılmaz.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Dairemizin yerleşik uygulamasına göre, bir işçinin günde en fazla fiilen 14 saat çalışabileceğinin kabulü gerekir. Bu durumda 24 saat çalışıp 24 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda bir hafta 3 gün diğer hafta ise 4 gün çalışma yapılacağından, yukarıda bahsedilen 63 üncü madde hükmü gereğince, haftalık normal çalışma süresi dolmamış olsa dahi günlük 11 saati aşan çalışmalar fazla çalışma sayılması nedeniyle, bu çalışma sisteminde işçi ilk bir hafta (3x3=) 9 saat takip eden hafta ise (4x3=) 12 saat fazla çalışma yapmış sayılmalıdır.

Somut olayda, davacının davalı işyerinde 24 saat çalışıp 24 saat dinlendiğinin kabulü dosya kapsamına uygun ise de, bu çalışma şeklinde yukarıda açıklanan ilke kararı doğrultusunda, davacının bir hafta 9 saat takip eden hafta ise 12 saat fazla çalışma yaptığı gözetilip buna göre hesaplama yapılması gerekirken, hükme esas alınan bilirkişi raporunda bir hafta 9, diğer hafta 27 saat fazla çalışma belirlenmesi hatalı olmuştur.

F) Sonuç: