Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2012/4461 K.2014/9142

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti: Davacı, davalı şirkette 20/08/2005 yılında pompacı olarak çalışmaya başladığını, şirket yetkililerinin 06/08/2010 tarihinde iş akdini feshettiklerini, 750,00 TL ücret aldığını, 24 saat çalışma, 24 saat dinlenme usulü ile hafta tatili ve bayram demeden çalıştığını, fazla çalışma ücretlerinin ödenmediğini, yıllık izinlerinin kullandırılmadığını, resmi ve dini bayram günlerinde ve tatil günlerinde çalıştırıldığını iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık ücretli izin, fazla mesai ve genel tatil alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir. B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının davalı işyerinde 08.09.2007 tarihinde çalışmaya başladığını, 10.08.2010 tarihine kadar çalışmasını sürdüren davacının bu tarihten 15.08.2010 tarihine kadar geçerli bir neden olmaksızın işe gelmediğini, hakkında tutanak tutulduğunu ve davacının iş akdinin İş Yasası'nın 25/ll-g maddesine göre haklı nedenle feshedildiğini, davacının net maaşın 576,57 TL olduğunu, davacının davalı işyerindeki çalışmasının haftada 45 saati aşmadığından fazla mesai ücretine hak kazanmasının söz konusu olmadığını, işyerinin akaryakıt istasyonu olması nedeni ile hafta tatillerinde de çalışıldığını,

ancak bunun yerine davacıya haftanın başka bir gününde hafta tatili yaptırıldığını, davacının dini ve milli bayram günlerinde ve genel tatil günlerinde çalışmasının söz konusu olmadığını savunarak açılan davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, tanık beyanları birlikte değerlendirildiğinde, davalı tarafın davacının iş akdine haklı nedenle son verdiği hususunu ispatlayamadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı süresi içersinde davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 63 üncü maddesinde çalışma süresi haftada en çok 45 saat olarak belirtilmiştir. Ancak tarafların anlaşması ile bu normal çalışma süresinin, haftanın çalışılan günlerine günde onbir saati aşmamak koşulu ile farklı şekilde dağıtılabileceği ilkesi benimsenmiştir. Yasanın 41 inci maddesine göre fazla çalışma, kanunda yazılı koşullar çerçevesinde haftalık 45 saati aşan çalışmalar olup, 63 üncü madde hükmüne göre denkleştirme esasının uygulandığı hallerde, işçinin haftalık çalışma süresi, normal haftalık iş süresini aşmamak koşulu ile bazı haftalarda toplam 45 saati aşsa dahi bu çalışmalar fazla çalışma sayılmaz.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nca da benimsenen Dairemizin yerleşik uygulamasına göre, bir işçinin günde en fazla fiilen 14 saat çalışabileceğinin kabulü gerekir. Bu durumda 24 saat çalışıp 24 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda bir hafta 3 gün, diğer hafta ise 4 gün çalışma yapılacağından, yukarıda bahsedilen 63 üncü madde hükmü gereğince, haftalık normal çalışma süresi dolmamış olsa dahi günlük 11 saati aşan çalışmalar fazla çalışma sayılması nedeniyle, bu çalışma sisteminde işçi ilk bir hafta (3x3=) 9 saat, takip eden hafta ise (4x3=) 12 saat fazla çalışma yapmış sayılmalıdır.

Somut olayda; dosya kapsamından anlaşıldığı üzere davacı 24 saat çalışma, 24 saat dinlenme esasına göre davalı işyerinde pompacı olarak çalışmış olup, fazla çalışma ücreti belirlenirken yukarıdaki ilke kararı doğrultusunda hesaplama yapılması gerekirken, hükme esas alınan bilirkişi raporunda haftalık 72 saatlik çalışma süresinden, ara dinlenmeler düşülerek haftalık 18 saat fazla mesai yapıldığı kabulü ile fazla çalışma ücreti hesabı yapılması hatalıdır.

3- Davacının 24 saat çalışma, 24 saat dinlenme usulü ile çalıştığı kabul edildiğine göre ulusal bayram ve genel tatil günlerinin en azından 1/2'sinde çalıştığı göz önünde bulundurularak hesap yapılması gerekirken tümünde çalıştığı kabulü ile hesap yapan bilirkişi raporuna itibar edilmesi isabetsizdir.

4- Davacının ıslah dilekçesinde kıdem tazminatı hariç diğer alacak kalemleri için faiz talebinde bulunmadığı gözetilmeksizin talebi aşacak şekilde bu alacakların ıslah ile artırılan miktarlarına faiz yürütülmesi hatalıdır.

F) Sonuç: