Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2012/8004 K.2014/12648

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçesi ile müvekkilinin 6.7.2009 tarihinden işten çıkartıldığı 20.5.2010 tarihine kadar davalıya ait personel taşıma servis hizmeti veren ticari araçlarda şoför olarak çalıştığını müvekkilinin işten çıkarıldığı tarihe kadar davalının servis hizmetini yüklenmiş olduğu A.. D.. ve Saç San.

AŞ. işyerinin personelini taşıyan davalıya ait veya davalının kiralamış olduğu ticari araçlarda şoför olarak çalıştığını, ancak çalışmalarının işveren tarafından kuruma bildirilmediğini, müvekkilinin çalışmasını kuruma bildirilmesini işverenden istemiş olduğu için işten çıkarıldığını, aylık 750 TL net ücret aldığını çalışmalarının servis hizmetinin yürütüldüğü fabrikanın çalışma saatlerine bağımlı olup asgari her gün 07.00-09.30 ilk vardiya servisi 15.00-19.00 ikinci vardiya servisi 23.00-01.30 gece ardiyesi olmak üzere günde 9 saat araba üzerinde, diğer dinlenme zamanlarında işverenin talimatını bekler şekilde olduğunu,

çalıştığı süre içerisinde ücretli yıllık izinlerini kullanmadığını fazla mesai ücretleri hafta tatili ve resmi tatil çalışma ücretleri ile izin ücret alacaklarının ödenmediğini iddia ederek, fazlaya dair dava ve talep hakkı saklı kalmak üzere ıslah dilekçesi ile 11.304 TL kıdem tazminatı, 1.647 TL ihbar tazminatı, 17.500 TL fazla çalışma ücreti, 5.900 TL hafta tatil ücreti alacağı, 516 TL resmi tatil ücreti alacağı, 4.150 TL yıllık ücretli izin alacağının kıdem tazminatı için fesih tarihi 20.5.2010 tarihi itibarıyla diğer alacaklar için talep tarihi itibarıyla en yüksek banka mevduat faizi,

ihbar tazminatı ve hafta ve resmi tatil alacağının yasal faizi ile birlikte masraf ücreti vekâletin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili cevabında özetle; davacının 2000 yılının Temmuz ayında müvekkilinin işlettiği serviste şoför olarak işe alındığını ancak sigorta bildirimi yapılmadan deneme süresi içinde 7.9.2000 günü alkollü araç kullanmasından dolayı sürücü belgesine 1 yıl süre ile el konulması nedeni ile haklı olarak müvekkili tarafından iş akdine son verildiğini bu tarihten sonra davacının müvekkili nezdinde iş yasası ve SGK kapsamında bir çalışmasının olmadığını davacının işten çıkartılmasından sonra sürücü olarak N..D..’ın işe alındığını müvekkiline ait araçların servis hizmeti yaptığı süreçte kendisi kardeşi ve sigortalı olarak çalışan nebi durmaz

tarafından kullanıldığını, 2008 yılında müvekkilinin A.. D.. Sac ve Sanayi AŞ’ye olan servis işini bırakmak istediğinde davacının sen ihaleyi al ben bir araba alacağım servis işini ben yapayım dediğini ve davacının eşinin adına ................ plaka sayılı aracı aldığını davacının Nisan 2008 ve Mart 2010 tarihleri arasında eşine ait araç ile taşıma işini kendi nam ve hesabına yaptığını bu taşıma işleminden dolayı da işletici sıfatı ile davalının eşi M..

A..’a müvekkili tarafından fatura karşılığı ödeme yapıldığını, öte yandan bir an için davacının varsayılsa bile davacının iddia ettiği servis saatlerinin 3, 4 saati geçmediğini servis olmayan saatlerde bu tür işlerde adet olduğu üzere aracın sürücüde kaldığı,

işveren emrinde hazırda beklemesini gerektiren lir durum olmadığını talep edilen dönemlerin büyük bir kısmının zaman aşımına uğradığını, davacının müvekkili yanındaki çalışmasının 2000 yılında olup buna dair taleplerin zamanaşımına uğradığını, davacının müvekkili yanında iş kanunu kapsamında bir çalışması mevcut olmadığından izin ücreti tahakkukunun da mümkün olmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı taraf yasal süresi içerisinde temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasında davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir.

Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Somut olayda dosyadaki bilgi, belge ve tanık anlatımlarından davacı işçinin günde 3 defa dava dışı işyerinde çalışan işçilerin servis hizmetini gördüğü, her bir sefer süresinin ortalama 90 dakika sürdüğü, iki servis arasında aracın tamir ve bakımı gibi bir ihtiyacı var ise bununla ilgilendiği, yok ise iki servis arasındaki zamanın davacı işçi tarafından serbest zaman olarak kullanıldığı anlaşılmaktadır. Bu olgu karşısında fiilen çalışılan sürenin günlük 4,5 saat olduğu, günlük çalışma süresi olan 7,5 saatin aşılmadığı anlaşılmakla davacının fazla mesai alacak talebinin reddi gerekirken kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç: