Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2014/12278 K.2015/24678

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti: Davacı vekili; davacının, 17.07.2009 - 05.11.2012 tarihleri arasında pompa satış görevlisi olarak çalıştığını, iş akdinin haksız olarak sona erdirildiğini, alacaklarının ödenmediğini iddia ederek, kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin ücreti, ulusal bayram, genel tatil, fazla mesai ve asgari geçim indirimi alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir. B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davacının işe giriş tarihinin 30.07.2009 olduğunu ve bu durumun hizmet dökümünden de görüleceğini, davalı şirketin davacıyı haklı nedenle işten çıkardığından davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanmasının mümkün olmadığını, davacının 26.10.2012 tarihinde amirlerinden izin almaksızın vardiyasını bir başkasına bırakarak bir yandan işyerinin disiplinini bozduğunu, diğer yandan da davacının diğer çalışanlarına kötü örnek olduğunu, bu durumun davalıya ait işyerinde belirtilen tarihte istasyon müdürü ve istasyonda hazır bulunan 2 çalışan tarafından tutanak altına alındığını,

davacının düşük maaş üzerinden sigortalı olarak gösterildiği iddiasının tamamen gerçek dışı olduğunu, davalı şirket işyerinde çalışanların net maaşları üzerinden sigortalı olarak gösterildiğini, asgari geçim indirimi ödeneklerinin de banka hesaplarına yatırıldığını, davacının davalı işyerinde 3 vardiya sistemi ile çalıştığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kısmen kabulü ile yıllık izin ücreti, ulusal bayram, genel tatil, fazla mesai alacaklarının tahsiline, kıdem ve ihbar tazminatları ile asgari geçim indirimi taleplerinin reddine hükmedilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İş akdinin feshi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davacı iş akdinin haksız sona erdirildiğini iddia etmiş, davalı haklı fesih savunmasında bulunmuştur.

Davacı tanıkları davacının çıkarıldığını duyduklarını beyan etmişler, davalı tanıkları davacının işverenin haberi olmadan kendi yerine temizlik işlerini yapan bir başka personeli çalıştırdığını, işverenin de bunun üzerine davacının işine son verdiğini belirtmişlerdir.

Mahkemece, davacı tanıklarının, davacının işten çıkışı konusunda görgüye dayalı bir bilgilerinin olmadığı, davalı tanıklarının ise, tutanak altında imzası olan kişiler olup, davacının işi kendisinin bırakıp gittiğini doğruladıkları ayrıca davacının kendisinin görev yapması gereken saatte kendisinin yerine istasyonda görevli olarak çalışan, okuma yazma bilmeyen, herhangi bir görev sorumluluğu olmayan, herhangi birini bıraktığı ve istasyondan ayrıldığı, bu durumdan amirlerinin haberinin olmadığı, bunun üzerine işverenin İş Kanunu' nun 25/II. maddesi gereğince iş akdini haklı olarak feshettiği gerekçesiyle davacının ihbar ve kıdem tazminatı talebi reddedilmiş ise de varılan sonuç hatalıdır.

Mahkemenin dayandığı fesih gerekçesi haklı neden oluşturamayacağı gibi, işveren cevap dilekçesinde mahkemenin dayandığı nedene ilişkin olarak iş akdinin devamının sağlanması adına davacıya gerekli uyarılarda bulunarak davalının fesih hakkını kullanmadığını belirtmiş ve 31/10/2012 tarihli tutanak içeriğine dayanmıştır. Bu tutanak içeriğinde ise davacının istasyona gelen araç dışında farklı araç plakalarına pompa yazdığının tespit edildiği ve davacıya ihtar verildiği tespiti yer almaktadır. İhtar ile cezalandırılan bu davranış davalıya haklı fesih hakkı vermeyeceğinden davacının kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile reddi isabetsizdir.

3-Hüküm altına alınan miktarların net mi yoksa brüt mü olduğunun hükümde belirtilmemesinin infazda tereddüde yol açacağının düşünülmemesi de isabetsizdir.

F) Sonuç: