Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2014/13525 K.2015/26591

Dava

Taraflar arasındaki, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile fazla çalışma, genel tatil, hafta tatili ve yıllık ücretli izin alacaklarının ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle gerçekleşen miktarın faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hüküm süresi içinde duruşmalı olarak temyizen incelenmesi davalı avukatınca istenilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 29.09.2015 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti.

Duruşma günü davalı adına Avukat ... ile karşı taraf adına Avukat ... geldiler. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalının yönetici olduğu apartmanda apartman görevlisi olarak çalıştığını, iş sözleşmesini emeklilik nedeniyle feshettiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatı ile hafta tatili, fazla çalışma, genel tatil ve yıllık izin alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının kendisinin ayrıldığını, hafta tatilinde çalışmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı ücret tartışmalı olmadığı halde ücret araştırması yapıldığı, ıslaha karşı zamanaşımı itarazının değerlendirilmediği ve yıllık izin alacağının hatalı hesaplandığı gerekçesi ile temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddine,

2- Çalışma yaşamında daha az vergi ya da sigorta pirimi ödenmesi amacıyla zaman zaman, iş sözleşmesi veya ücret bordrolarında gösterilen ücretlerin gerçeği yansıtmadığı görülmektedir. Bu durumda gerçek ücretin tespiti önem kazanır. İşçinin kıdemi, meslek unvanı, fiilen yaptığı iş, işyerinin özellikleri ve emsal işçilere ödenen ücretler gibi hususlar dikkate alındığında imzalı bordrolarda yer alan ücretin gerçeği yansıtmadığı şüphesi ortaya çıktığında, bu konuda tanık beyanları gözetilmeli ve işçinin meslekte geçirdiği süre, işyerinde çalıştığı tarihler, meslek unvanı ve fiilen yaptığı iş bildirilerek sendikalarla, ilgili işçi ve işveren kuruluşlarından emsal ücretin ne olabileceği araştırılmalı ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek bir sonuca gidilmelidir.

Taraflar arasında ücret konusunda bir uyuşmazlık olmadığı halde mahkemece resen ücret araştırması yoluna gidilmesi hatalıdır. Davacı dava dilekçesinde ücret miktarını belirtmediğinden asgari ücrete göre davacının alacaklarının hesaplanıp hüküm altına alınması gerekir.

3-Somut olayda, davacının yıllık izin alacağının 5.133,00 TL olarak ıslah edildiği anlaşılmaktadır. Hakim taleple bağlıdır. Her ne kadar bilirkişi tarafından yıllık izin ücreti 7.597,73 TL hesaplanmış ise da davacının talebi aşılamayacağından, yıllık izin alacağının ıslah dilekçesinde olduğu gibi 5.133,00 TL olarak kabulüne karar verilmesi gerekir.

4-Yönetici, İş Kanunu ve Kapıcılık Yönetmeliğin uygulanması yönüyle işveren temsilcisidir. İş hukuku anlamında ortaya çıkabilecek idarî ve yargısal uyuşmazlıklarda yönetici işvereni temsil eder. Bu itibarla, kapıcının işveren hakkında açabileceği davanın kat maliki ya da maliklerine karşı açılması gerekmekte ise de, Yönetmelikten doğan bu temsil yetkisine göre davanın doğrudan yönetici hasım gösterilerek açılması da mümkündür. Ancak bu halde dahi hükmün doğrudan yönetici hakkında kurulması doğru değildir. Mahkemece kat maliki ya da malikleri adına yönetici hakkında karar verilmesi gerekir. Zira Yönetmeliğin 4/d maddesine göre, yöneticinin ana taşınmazda üstlendiği görevleri itibarıyla kat maliki ya da maliklerinden tahsil ederek, kapıcının Yasadan doğan haklarını ödeme yükümlülüğü vardır.

Somut olayda, dava yöneticiye yöneltilmiş ve Mahkemece doğrudan yönetici hakkında hüküm kurulmuştur. Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında, doğrudan yönetici hakkında hüküm kurulması doğru değildir. Mahkemece, davacının alacaklarının 634 sayılı Yasanın 20/a maddesi uyarınca kat maliklerinden eşit oranda tahsiline karar verilmesi gerekir.

5-Yıllık izinlerin kullandırıldığı noktasında ispat yükü işverene aittir.

İşveren yıllık izinlerin kullandırıldığını imzalı izin defteri veya eşdeğer bir belge ile kanıtlamalıdır. Bu konuda ispat yükü üzerinde olan işveren, işçiye yemin teklif edebilir.

Davalı cevap dilekçesinde yemin deliline dayanmış, ayrıca bilirkişi raporuna itiraz dilekçesi ve ıslaha karşı verdiği itiraz dilekçesinde yemin hakkını saklı tuttuğunu belirtmiştir. Mahkemece davalıya yemin hakkı hatırlatılmalı ve oluşacak sonuca göre yıllık izin hususunda bir karar verilmelidir.

6-Davacının alacaklarının hükmedilen miktarların net mi, yoksa brütmü olduğunun kararda gösterilmemesinin infazda tereddüde yol açacağının düşünülmemesi de isabetsizdir.

F) Sonuç: