KÜNYE
9. Hukuk Dairesi 2014/14119 E., 2014/17356 K.·Mahkemesi :iş Mahkemesi
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 28 Mayıs 2014
- Dava
- Davacı, kıdem tazminatı alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Karar Metni
558 kelime·3 dk okuma·1 bölüm
Yerel mahkeme, davanın reddine karar vermiştir. Hüküm süresi içinde duruşmalı olarak davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş ise de; duruşma gününün taraflara tebliği için davetiyeye yapıştırılacak posta pulu bulunmadığından duruşma isteğinin reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
A) Davacı İsteminin Özeti:
Davacı, iş akdinin işveren tarafından haksız olarak feshedildiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı alacağını istemiştir.
B) Davalılar Cevabının Özeti:
Davalılar, davanın reddini istemiştir.
C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti ve Yargılama Süreci:
Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.
Mahkeme kararı davacı tarafından temyiz edilmiştir.
Davacının temyiz talebi mahkemece 06/02/2014 tarih ve 2013/55 E – 2013/63 K sayılı ek karar ile reddedilmiştir. Ek kararın gerekçesinde, davacının mahkeme kararını temyiz ettiği ancak temyiz harç ve giderlerini eksik yatırdığı, eksik yatırılan temyiz harç ve giderlerinin tamamlanması için davacıya muhtıra tebliğ edildiği, davacının muhtırada belirtilen kesin süre içerisinde muhtırada gösterilen ve tamamlanması istenen temyiz harç ve giderlerini tamamlamadığı belirtilmiştir.
D) Temyiz:
Davacının temyiz talebinin reddine dair ek karar davacı tarafından temyiz edilmiştir.
E) Gerekçe:
1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2- Somut olayda, davacının mahkeme kararını temyiz ettiği ancak temyiz harç ve giderlerini eksik yatırdığı, eksik yatırılan temyiz harç ve giderlerinin tamamlanması için mahkemece usulüne uygun şekilde davacıya muhtıra tebliğ edildiği, davacının muhtırada belirtilen kesin süre içerisinde muhtırada gösterilen ve tamamlanması istenen temyiz harç ve giderlerini tamamlamadığı, bunun üzerine mahkemece 06/02/2014 tarih ve 2013/55 E – 2013/63 K sayılı ek karar ile davacının temyiz talebinin reddine karar verildiği anlaşılmıştır.
Davacı ek karara yönelik temyizinde, mahkemece verilen asıl kararın hüküm fıkrası kısmında, " Alınması gereken 24,30 TL harçtan peşin alınan harcın mahsubu ile davacı tarafça fazla yatırılan 421,20 TL harcın kararın kesinleşmesini müteakip talep halinde davacı tarafa iadesine..." hükmünün yer aldığını, mahkemece gönderilen muhtırada ise toplam 208,80 TL temyiz harç ve giderinin tamamlanması gerektiğinin belirtildiğini, muhtırada belirtilen toplam 208,80 TL temyiz harç ve giderinin, asıl kararda yer alan ve yukarıda belirtilen 421,20 TL harçtan mahkemece re'sen mahsubunun yapılması gerektiğini düşünerek muhtırada belirtilen süre içerisinde muhtırada gösterilen ve tamamlanması istenen temyiz harç ve giderlerini tamamlamadıklarını belirtmiştir.
Öncelikle, ilk derece mahkemesinde yapılan yargılama sırasında alınması gereken harçlar ile hükmün temyizi halinde temyiz incelemesini yapan Yüksek Yargıtay'da alınması gereken harçlar bir birinden farklı olup, mahkemenin bu iki farklı harçtan birini diğerinden re'sen mahsup etmesi mümkün değildir. Bu nedenle davacının bu yöne ilişkin temyiz itirazı yerinde olmayıp mahkemece verilen ek karar isabetlidir.
Ancak, mahkemece davacının temyiz talebi ile ilgili olarak ek kararda "Davacının mahkeme kararını temyiz etmemiş sayılmasına..." şeklinde hüküm kurması gerekirken, "Davacının temyiz talebinin reddine..." şeklinde hüküm kurması hatalı olup ek karar açısından bozma sebebi ise de bu hatanın düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 06/02/2014 tarih ve 2013/55 E – 2013/63 K sayılı ek kararın HMK'nun geçici 3/1. maddesi yollaması ile HUMK' nun 438/7. maddesi uyarınca aşağıdaki şekilde düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.
Yargıtay 9. Hukuk Dairesi, E. 2014/14119, K. 2014/17356, 28 Mayıs 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama