Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2014/14582 K.2015/27996

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti

Davacı, haksız olarak işten çıkarıldığını iddia ederek, kıdem-ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla çalışma ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti, ücret alacaklarının ödetilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti

Davalı ... vekili, davacının iş sözleşmesinin iş güvenliğini tehlikeye düşürmesi, çalışma arkadaşlarıyla kavga etmesi ve görevini yapmaması sebebiyle feshedildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti

Mahkemece; 25.02.2013 tarihli en son tutanakta, “davacının diğer personeli kışkırtıp işyeri düzenini bozduğunun” belirtildiği, 21.05.2013 tarihli fesih bildiriminde ise “hatırlatılmasına rağmen görevini yapmaması ve iş güvenliğini tehlikeye düşürmesinden” bahsedildiği, ayrıca 6 işgünlük haklı nedenle derhâl fesih süresinin de geçtiği gerekçesiyle feshin haksız olduğu sonucuna varılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanunî gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasında, çalışma süresi ve fazla çalışmanın hesaplanması noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu uyarınca, işçiye, kural olarak bir yılda 270 saatten daha uzun süreli fazla çalışma yaptırılamaz. Çalışma süresi hiçbir şekilde günde 11 saati geçemez. Buna rağmen işçinin haftalık çalışma süresi 45 saati geçmese de günde 11 saatten fazla çalıştırılmış ise, 11 saati aşan süre için fazla çalışma hükümlerinin uygulanması gerekir.

Yine işçinin yasağa rağmen yılda 270 saatten fazla çalıştırılması hâlinde de fazla çalışma ücretinin tamamının işçiye ödenmesi gerekir. Bireysel iş sözleşmesinde, fazla çalışmaların aylık ücret içinde ödeneceğinin öngörülmesi ve buna uygun ödeme yapılması hâlinde, yıllık 270 saatlik fazla çalışma süresinin ispatlanan fazla çalışmalardan indirilmesi gerekir.

İşçiye her ay ödenen ücret içinde fazla çalışmaların bir kısmının yer aldığı taraflarca kabul edildiğinden, 270 saatin 12 aya bölünmesi sonucu belirlenen 22,5 saat, her ay için kanıtlanan fazla çalışma süresinden indirilmelidir. İşçinin fazla çalışmasının kanıtlanamadığı veya çalışmaların karşılığının tam olarak ödendiği aylar için böyle bir indirime gidilmez. Yine işçinin ücret miktarı asgari ücret tutarında ise sözleşmedeki hükme itibar edilmez.

Hafta tatili ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacakları yönünden sözleşmeye konulan bu tür kayıtlar geçersizdir.

Somut olayda davacı, davalıya ait cam fabrikasında, 4857 sayılı İş Kanunu kapsamında belirsiz süreli iş sözleşmesi ile çalışmıştır.

Mahkemece, davacının fazla çalışma alacağı, her iki taraf tanık beyanları dikkate alınarak, haftanın 6 günü ve günlük 11 saat mesaide 1 saat ara dinlenmesi düşülüp haftalık 15 saat üzerinden ve bordrolarda ödeme olan aylar dışlanarak hesaplanmıştır.

Dosya içerisindeki imzası inkâr edilmeyen Nisan 2011 tarihli bireysel iş sözleşmesinde, aylık maktu ücrete fazla çalışmaların karşılığının dâhil olduğu yazılı olup davacının ücret miktarı asgari ücretin üzerindedir.

Mahkemece, iş sözleşmesindeki söz konusu hüküm dikkate alınmadan ve yılda 270 saat fazla çalışma karşılığında ücretin maktu ücret içinde olması nedeni ile bu miktar mahsup edilmeden davacının fazla çalışma alacağının hesaplanması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç: