Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2014/18040 K.2015/30675

Davacı vekili dava dilekçesi ile, davacının davalı işyerinde 1.1.2007 tarihinde muhabir olarak çalışmaya başladığını 15.3.2012 tarihinde iş akdinin işveren tarafından feshedildiğini iddia ederek, kıdem ve ihbar tazminatı ile diğer işçilik alacaklarının davalı işverenden tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı işveren vekili davacının gazeteci olarak çalışmadığını, işi kendisinin bıraktığını, hiçbir alacağının bulunmadığını işten kendisinin ayrılması nedeni ile kıdem tazminatı koşullarının oluşmadığını savunarak açılan davanın reddine ve karşı davada talep ettikleri ihbar tazminatının da davacıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, asıl davanın kısmen kabulüne, karşı davanın ise reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacının Basın İş Kanununa tabi çalışan olduğu belirtilmesine rağmen ücret niteliğindeki genel tatil ve fazla mesai ücret alacaklarının geç ödenmesinden dolayı %5 fazla ödeme konusunda davacı talebi hakkında olumlu-olumsuz karar verilmemesi hatalıdır.

3- Gerekçede kabul edilen saatlere göre, davacının çalışmasının günlük 8 saat haftalık da 48 saatten fazla olduğu anlaşıldığından fazla mesai ücretinin hesaplanıp hüküm altına alınması gerekirken davacının fazla mesai ücreti talebinin reddi hatalıdır.

4- Davacının ikramiye alacağının Basın İş Kanunu’nun 14.maddesi gereğince davalının kar zarar yapıp yapmamasına göre belirlenmesi gerekirken tanık beyanları dikkate alınarak bu talebin reddine karar verilmesi isabetsizdir.

5- Ödeme belgesi hakkı ortadan kaldıran özelliği nedeniyle mahkemece yargılamanın her aşamasında dikkate alınması gerekir. Davalı bilirkişi raporundan sonra davacının yıllık izinlerini kullandığına dair belge ibraz etmiştir. Bu belgeye karşılık davacı tarafa diyecekleri sorulmadan davacının bu iznini kullanıp kullanmadığı, mahsubunun gerekip gerekmediği araştırılmadan anılan alacağın kabulü ayrı bir bozma nedeni yapılmıştır.

6- Davacı, 5953 sayılı Basın İş Kanununa tabi gazeteci olup, anılan Kanunda, kıdem tazminatına fesih tarihinden ve en yüksek mevduat faizi yürütüleceğine ilişkin bir hüküm mevcut değildir. Bu nedenle hükmedilen kıdem tazminatının dava tarihinden itibaren yasal faizi ile tahsiline karar verilebilir. Yazılı şekilde, kıdem tazminatına fesih tarihinden itibaren en yüksek mevduat faizi yürütülmesi hatalıdır.

F) Sonuç: