Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2014/19726 K.2015/31984

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, sigortasının yapılmaması, ücret alacaklarının ödenmemesi nedeniyle iş akdini haklı olarak feshettiği iddiasıyla kıdem tazminatı, yıllık ücretli izin, fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının kendi isteğiyle işten ayrıldığını, alacağının bulunmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlara ve bilirkişi raporuna dayanılarak davacının kendi isteğiyle işten ayrıldığı gerekçesiyle kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık ücretli izin ve hafta tatili taleplerinin reddine fazla çalışma ile ulusal bayram ve genel tatil ücret alacaklarının kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı avukatı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacının çalıştığı işyeri kömür satışı yapılan bir işyeri olarak tanımlanmıştır. İşyerinin bu niteliğine göre çalışma saatlerinin ve çalışılan gün sayısının mevsime bağlı olarak değişme ihtimali yüksektir. Bu nedenle taraf tanıkları çalışma şekli açısından yeniden dinlenilerek işyerinde yazın ve kışın ne iş yapılıp, ne tür ürünler satıldığı açıklattırılarak mevsimsel olarak çalışma saatleri ile haftada çalışılan gün sayısı detaylandırılıp fazla çalışma, hafta tatili ve genel tatile ilişkin taleplerin değerlendirilmesi gerekirken tanıklar detaylı olarak sorgulanmadan sonuca gidilmesi hatalıdır.

3- Hükmedilen miktarların net mi yoksa brüt mü olduğunun hükümde belirtilmemesinin infazda tereddüde yol açacağının düşünülmemesi de hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç: