Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2014/22636 K.2015/34136

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti: Davacı vekili, müvekkilinin 01.08.2007 tarihinden itibaren davalı şirkete ait işyerinde çalışmakta iken maaşlarını alamaması nedeniyle iş akdini 02.06.2009 tarihinde haklı olarak feshettiğini, satış, pazarlama ve imalat kısmında sorumlu olarak çalıştığını ve son aylık ücretinin net 4.500 TL olduğunu iddia ederek ücret, asgari geçim indirimi, fazla çalışma, yıllık izin ücreti, kıdem ve kötü niyet tazminatı ile ulusal bayram ve genel tatil icreti, hafta tatili ücreti alacaklarının faiziyle tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir. B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının 01.02.2008 tarihinden itibaren çalışmaya başladığını, satış ve pazarlama elemanı olarak işe alındığını, ancak ekonomik krizde iç piyasa daralması nedeniyle penye katında boya, baskı kumaş takibi işinde çalıştığını, maaşının da ücret bordrolarından görüleceği üzere asgari ücret olduğunu ve her ay muntazaman ödendiğini, iddia edilen ücretin gerçeğe ve hayatın olağan akışına aykırı olduğunu, davacının herhangi bir kıdem tazminatı, ücret, izin ücreti, fazla çalışma ücreti, bayram tatil ücreti vs. alacağının olmadığını, davacının başka bir iş bulup işten çıkmak istediğini bildirdiğini,

ancak kıdem tazminatının da ödenmesini talep ettiğini, işten kendisi çıkmak istemesi nedeniyle kıdem tazminatı hakkının olamayacağı bildirilince bu kez 02.06.2009 günlü ihtarnamesini gönderdiğini ve işçilik alacaklarının ödenmediğinden bahisle iş akdini feshettiğini bildirdiğini, herhangi bir ücret ve diğer bir alacağı olmadığından işbu feshin haksız ve kötü niyetli olduğunu beyanla, haksız davanın reddini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti: Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile kıdem tazminatı, ücret, fazla mesai, yıllık izin ve genel tatil ücreti alacaklarının tahsiline, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında davacıya ödenen ücretin miktarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davacı vekili, dava dilekçesinde davacının net ücretinin 4.500 TL olduğunu iddia ederek alacak talebinde bulunmuştur.

Davacı vekili tarafından işverenliğe gönderilen 2 Haziran 2009 tarihli noter ihtarnamesinde de davacının son net ücretinin 4.500 TL olduğu iddia edilerek talepte bulunulmuştur.

Davalı vekili cevap dilekçesinde davacının maaşının aylık net 4.500 TL olduğu yönündeki iddiasının gerçeğe ve hayatın olağan akışına aykırı olduğunu savunmuştur.

Davalı vekili, davacı tarafından gönderilen ihtarnameye karşı cevabi ihtarname ile davacının aylık ücretinin imzalı ücret bordrolarından da görüleceği üzere asgari ücret olduğunu ve belirtilenin aksine davacının herhangi bir bölüm sorumlusu olmadığını beyan etmiştir.

Davacı tanıklarından İsmail Duman, davacının 4.000-4.500 TL civarında net ücret aldığını bildirmiştir. Yine davacı tanıklarından Ahmet İLARSLAN, davacının maaşının net 4.500 TL olduğunu belirtmiştir. Yapılan emsal ücret araştırmaları sonucunda bildirilen ücretler ise: İstanbul Ticaret Odası tarafından asgari ücret, Türkiye Triko Sanayicileri Derneği tarafından 700 TL ile 850 TL arasında olacağı, Sosyal İş Sendikası tarafından net 4.800 TL olarak bildirildiği görülmüştür. Dosyaya davacı tarafça sunulan Muavin Defter başlıklı kayıtlarda davacının isminin geçtiği ve değişik aylarda maaş olarak 4.500 TL ödendiği anlaşılmaktadır.

Tüm bu deliller karşısında, davacının maaşının net 4.500,00 TL olduğunun kabulü ile, buna göre bir hesaplama yapılması ve sonra denetime tabi tutularak sonuca gidilmesi gerekirken, davacının ücretinin yazılı şekilde kabulü ile hüküm kurulması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç: