Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2014/23521 K.2015/34512

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı şirketlerin alt işveren davalı Belediyenin asıl işveren olduğu işyerinde temizlik görevlisi olarak çalışırken iş sözleşmesinin işverence haksız şekilde fesh edildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma, yıllık izin, ulusal bayram ve genel tatil alacaklarının tahsilini, istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı şirketler vekili, davacının ilk olarak 31.03.2000 yılında sokak süpürgecisi olarak çalışmaya başladığını, hizmet süresinin 27.02.2008 yılına kadar sürdüğünü, hak kazandığı tazminatlarının kendisine ödendiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı Belediye Başkalığı vekili ise, zamanaşımı def'ini öne sürüp, davacının iş aktinin süreli iş akti olduğunu, bu nedenle kıdem tazminatı ile ihbar tazminatına hak kazanamayacağını, fazla çalışması olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, iş akdinin işverence haksız şekilde fesh edildiği, davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığı, ihbar öneli tanınıp ücreti de ödendiği için ihbar tazminatına hak kazanmadığı, bir kısım yıllık izin ücreti alacağı olduğu, ispatlanamadığı için fazla çalışma ile genel tatil ücreti alacağı olmadığı, davalı Belediyenin asıl işveren olduğu, davalılardan ...ni son işveren olduğu, davalı ...nin ise önceki işveren olduğu sorumluluklarının buna göre belirlendiği gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne, karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Kararın hüküm kısımında hakkında usulüne uygun şekilde dava açılmayan, buna göre dava dışı kişi konumunda olan Osman Aydın hakkında hüküm kurulması hatalıdır.

3- Davacı, davalılara ait işyerinde temizlik görevlisi olarak haftada 6 gün boyunca günde 07.00-17.00 saatleri arasında çalışarak fazla mesai yaptığını, ancak ücretinin ödenmediğini ileri sürmüş, davalılar ise fazla çalışma yapılmadığını savunmuşlardır.

Mahkemece, davacının davalı iş yerinde vardiya usulüne göre çalıştığı, fazla çalışma hususunun ispatlanamadığı, gerekçesi ile fazla çalışma ücretine ilişkin talep red edilmiştir.

Dosyada, işyerinde fazla çalışmayı gerektirmeyecek şekilde vardiyalı çalışma yapıldığına dair yazılı deliller bulunmadığı gibi dinlenen davacı ve davalı tanık beyanlarından davacının fazla çalışma yaptığı anlaşılmaktadır. Mahkemece tanık beyanları bir değerlendirmeye tabi tutulup davacının fazla çalışma alacağının belirlenmesi gerekirken yazılı gerekçe ile talebin reddi isabetsizdir.

4- Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının bakiye 153 gün yıllık izin hakkı bulunduğu belirtilip buna göre alacak hesaplanmıştır. Rapor sonrası davalı şirketler vekilince bir kısım izin kullanma belgeleri daha sunulmuş olup bu belgeler değerlendirilmeden sonuca gidilmesi de hatalıdır.

5- Hükmedilen alacakların net mi yoksa brüt mü olduğunun belirtilmemesinin infazda tereddüte yol açacağının düşünülmemesi de hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç: