Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2014/27170 K.2016/45

Davacı, kıdem tazminatı ile yıllık izin ücreti, genel tatil ücreti, fazla mesai ücreti ve asgari geçim indirimi alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir. Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalıya ait işyerinde ortacı olarak çalışırken işverenin sigorta primlerini düşük göstermesi, çalıştığı süre boyunca 15 er gün izin yaptırması, fazla mesai ve resmi bayram çalışma karşılıklarının ödenmemesi nedenleri ile iş sözleşmesini haklı olarak fesh ettiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı ile fazla çalışma, yıllık izin, ulusal bayram ve genel tatil alacaklarının tahsilini, istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının ücretine zam isteğinin kabul edilmemesi üzerine işe gelmediğini, bunun üzerine iş sözleşmesinin haklı olarak fesh edildiğini, davacının alacağı olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, sigorta primlerinin gerçek ücretten gösterilmemesi ve genel attil ücretlerinin ödenmemesi neden ile iş sözleşmesinin davacı tarafça haklı olarak fesh edildiği davacının kıdem tazminatına hak kazandığı gibi yıllık izin ve genel tatil alacağı da olduğu ancak fazla çalışması olmadığı için bu talebin reddi gerektiği gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne, karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı taraf temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Yıllık izinlerin kullandırıldığı noktasında ispat yükü işverene aittir. İşveren yıllık izinlerin kullandırıldığını imzalı izin defteri veya eşdeğer bir belge ile kanıtlamalıdır. Bu konuda ispat yükü üzerinde olan işveren, izin formları ve bordrolara dayandığı gibi açıkça dayandığı takdirde işçiye yemin de teklif edebilir.

Davacı taraf dava dilekçesinde, davalı işyerinde yılda 15 er gün yıllık izin kullandığını beyan ederken yargılama sırasında verdiği açıklama dilekçesinde tüm çalışma süresinde toplam 15 gün izin kullandığını, dava dilekçesindeki beyanın hatalı yazıldığını açıklamıştır.

Mahkemece davacının hizmet süresine göre 70 gün izne hak kazandığı toplamda 15 gün izin kullandığı bakiye 55 gün için alacaklı olduğu gerekçesi ile yıllık izin ücretine hükmedilmiştir. Ancak dosyaya işverence sunulan bir kısım izin formların ile yıllık izin tahakkuku olan bordrolar bulunmaktadır. Bu belgelere karşı davacıya diyecekleri sorulmalı, kullanıldığının anlaşılması halinde mahsubu yoluna gidilmelidir. Eksik inceleme ile karar verilmesi hatalıdır.

F) Sonuç: