Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2014/30877 K.2016/3468

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin 02.11.1998-12.07.2013 tarihleri arasında 15 bağımsız bölümden oluşan davalı apartmanda kapıcı olarak asgari ücretle çalıştığını, iş akdinin 06.05.2013 günlü ihtarname ile feshedilerek kıdem tazminatı karşılığı.... aracılığı ile 15.045.00.TL ödendiğini, ancak kapıcı olarak çalışan müvekkiline tahsis edilen evin emsal kira bedeli ile su, elektrik ve ısınma bedellerinin tazminat hesabına esas ücretin tespitinde nazara alınması gerektiğinden.....aracılığı ile yapılan ödemenin eksik olduğunu, 20.09.2008 tarihinden sonraya ilişkin yaptığı fazla mesai,

hafta tatili ve dini-milli bayram çalışma karşılığı ücretleri ile 31 günlük izin ücretinin ödenmediğini iddia ederek, bakiye kıdem tazminatı ile ihbar tazminatı, ücretli izin, fazla mesai, hafta tatili ve dini-milli bayram tatil ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davacının 02.11.1998 tarihinden itibaren müvekkili apartmanda konut kapıcısı olarak görev yaptığını, 03.07.2013 tarihi itibariyle iş akdinin geçerli sebeple feshedildiğini ve fesih tarihi itibariyle hak kazandığı 15.046.44.TL kıdem tazminatının eksiksiz ödendiğini, fesih tarihi itibariyle son ücretinin 1.025.00.TL olduğunu, kira bedeli ve konuta ait giderlerin davacı ücretine ek bir menfaat değil, ücretine dahil bir menfaat olduğundan kıdem tazminatı hesabında dikkate alınamayacağını, davacının ihbar süresi boyunca çalıştırılmış olması nedeniyle ihbar tazminatına hak kazanmasının da mümkün olmadığını,

davacıya iş akdinin feshine ilişkin bildirimin 07.05.2013 tarihinde yapıldığını ve iş akdinin 03.07.2013 tarihinde son bulduğunu, davacının fesih bildiriminden itibaren 8 hafta boyunca çalıştırılmış olduğundan ihbar tazminatı talebinin de reddi gerektiğini, davacının çalıştığı süreye ilişkin yıllık izinlerini eksiksiz kullandığını, iş akdinin feshinden önceki dönemde 2012 yılından kalan 4 gün ve 2013 yılına ilişkin 21 gün olmak üzere toplam 25 günlük izin ücretinin 09.07.2013 tarihi itibariyle kendisine elden ödendiğini ve davacının söz konusu ödemeyi aldığına ilişkin belge imzaladığını,

davacının 2013 yılı izin ücretine çalıştığı dönem itibariyle hak kazanmamış olmasına rağmen apartman yönetimi tarafından hak kazanmış gibi 717.54 TL ödeme yapıldığını ve sonuç olarak davacının son iş dönemine kadar yıllık izinlerini eksiksiz kullandığı gibi, son döneme ait arta kalan izin ücretinin de ödendiği için yıllık izin alacağı bulunmadığını, davacının dini ve milli bayramların hiç birinde çalışmadığını, söz konusu günlerde apartmanda dahi bulunmadığını, fazla çalışma yapmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kısmen kabulü ile yıllık izin ücreti ve kıdem tazminatının davalıdan tahsiline hükmedilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacının hak ettiği yıllık izin ücreti konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davacı dava dilekçesinde 20.09.2008 - 11.07.2013 tarih aralığına yönelik olarak bakiye 31 günlük yıllık izin alacağı bulunduğunu iddia ederek istemde bulunmuş, davalı sunduğu tarihsiz belge ile davacının 25 günlük izin ücretinin ödendiğini savunmuştur.

Bilirkişi tarafından davacının ödenen 25 gün dışında yine 31 günlük yıllık izin alacağı bulunduğu, ücretinin ödendiği iddia edilerek 25 günün 31 günden tenzili ile davacının 6 gün yıllık izin ücreti alacağı bulunduğu yönünden iki seçenekli hesap yapılmış, mahkemece davacının 6 günlük izin alacağı bulunduğu yönündeki tespite itibar edilerek hüküm kurulmuş ise de varılan sonuç hatalıdır.

Yıllık izinlerin kullandırıldığı noktasında ispat yükü işverene aittir. İşveren yıllık izinlerin kullandırıldığını imzalı izin defteri veya eşdeğer bir belge ile kanıtlamalıdır. Yıllık ücretli izin alacağı izin defterinin veya eşdeğer bir belgenin sunulması ile belirlenebilecektir.

Somut uyuşmazlıkta davacının 20.09.2008 - 11.07.2013 tarih aralığına yönelik olarak yıllık izin ücreti bakımından talep ettiği 31 günlük yıllık iznin kullandırıldığı veya ücretinin ödendiği davalı işveren tarafından ispat edilemediğinden yıllık izin ücreti isteminin 31 gün üzerinden kabul edilmesi gerekirken eksik belirlenen izin süresine göre hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç: