Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2014/33398 K.2016/4920

Davacı vekili; davacının davalıya ait işyerinde 01/03/2007 - 09/09/2011 tarihleri arasında elektrokstatik toz boyama işinde ustabaşı olarak çalıştığını, iş kazası geçirmesi nedeniyle bir süre raporlu olduğunu, rapor bitiminde işe döndüğünde işveren tarafından baskı ve kötü muameleye maruz kaldığını, sigorta bildiriminin geç yapılması, fazla mesai ve yıllık izin ücretlerinin ödenmemesi nedeniyle iş sözleşmesinin davacı tarafından haklı olarak feshedildiğini iddia ederek, kıdem tazminatı ile yıllık izin, ücret, fazla mesai ve genel tatil çalışma ücreti alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı; davacının 03/01/2006-09/09/2011 tarihleri arasında dönem dönem boya atım iş yerinde usta yardımcısı olarak çalıştığını, kendi isteğiyle işten ayrıldığını, tazminatların hak edilmediğini, ödenmemiş işçilik alacağı bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kısmen kabulü ile kıdem tazminatı ile yıllık izin ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline hükmedilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacının hesaba esas hizmet süresi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davacı davalıya ait iş yerinde 03/01/2006-30/08/2007 ve 10/06/2009-09/09/2011 tarihleri arasında iki dönem halinde çalışmış olup, mahkemece karar gerekçesinde davacının 30/08/2007 tarihli iş yerinden ayrılmak istediğini belirten dilekçe imzalamış ise de dilekçenin matbu dilekçe olduğu, bu döneme ilişkin farkların ödendiğine dair ücret hesap pusulası, ücret bordrosu ve banka dekontu sunulmadığı, bu nedenle belgenin ibraname niteliği kazanmadığı kanısına varıldığı belirtilmesine rağmen kıdem tazminatı yönünden istifa dilekçesi nedeniyle ilk çalışma dönemini dışlayarak hesap yapan bilirkişi raporuna itibarla hüküm kurulması hatalıdır.

F) Sonuç: