Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2014/35298 K.2016/6642

Davacı vekili; müvekkilinin davalı işverenlikte 16/05/2009 tarihinde proje ve fabrikalar müdürü olarak çalışmaya başladığını, iş akdinin davalı işverenlikçe haksız olarak feshedildiğini, işçilik alacaklarının ödenmesi için açtıkları kısmi davanın Yargıtay tarafından onanarak kesinleştiğini ileri sürerek, ihbar tazminatı, fazla çalışma ücret alacağı, ücret alacağı ve cezai şart alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davanın reddini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kısmen kabulü ile ihbar tazminatı, ücret alacağı ve cezai şart alacağının davalıdan tahsiline hükmedilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Davacı açtığı kısmi davanın kesinleşmesi nedeniyle fazla mesai ücret alacağına hükmedilmesini istemiştir.

Mahkemece davacının fazla mesai ücret alacağı talebi gerekçesiz olarak reddedilmiştir.

Anayasanın 141 inci maddesi uyarınca, yargı kararlarının gerekçeli olarak yazılması gerekir. Bu husus 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 297 nci maddesinde de hüküm altına alınmıştır.

Anılan anayasal ve yasal düzenlemeler gereğince yargıcın, tarafların iddia ve savunmalarının özetini, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususları, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delilleri, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesini, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebepleri kararda göstermesi zorunludur.

Maddi olgularla hüküm fıkrası arasındaki hukuki bağlantı da ancak bu şekilde kurulabilecek, ayrıca yasal unsurları taşıyan bu gerekçe sayesinde, kararların doğruluğunun denetlenebilmesi mümkün olacaktır. Buna göre fazla mesai ücret alacağı istemi yönünden Anayasa’nın 141. maddesi ve HMK.nun 297. maddesinin amaçladığı anlamda gerekçe oluşturularak sonuca gidilmesi gerekirken, istemin gerekçesiz olarak reddine karar verilmesi hatalıdır.