KÜNYE
9. Hukuk Dairesi 2014/35431 E., 2016/6599 K.·Mahkemesi :iş Mahkemesi
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 21 Mart 2016
- Dava
- Davacı, kıdem tazminatının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Karar Metni
266 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
A) Davacı İsteminin Özeti:
Davacı, davalıya ait işyerinde uluslararası tır şoförü olarak çalışırken ücretlerinin gerektiği gibi ödenmemesi nedeni ile iş sözleşmesini haklı olarak fesh ettiğini ileri sürerek, kıdem tazminatının tahsilini, istemiştir.
B) Davalı Cevabının Özeti:
Davalı, zamanaşımı def'ini öne sürüp, davacının haksız yere işi bırakıp istifa ettiğini savunarak davanın reddini istemiştir.
C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:
Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, ücretin esasını teşkil eden sefer harcırahlarının sigorta primlerine yansıtılmaması sebebiyle davacının yaptığı fesihte haklı olduğu buna göre kıdem tazminatına hak kazandığı gerekçesi ile davanın kabulüne, karar verilmiştir.
D) Temyiz:
Kararı davalı taraf temyiz etmiştir.
E) Gerekçe:
İş sözleşmesinin sona eriş şekli hususunda taraflar arasında uyuşmazlık vardır.
Mahkemece yazılı gerekçe ile iş sözleşmesinin davacı tarafça haklı olarak fesh edildiği kabul edilmiş ise de bu kabul dosya kapsamına uygun değildir.
Davalı, savunmasına dayanak olarak istifa belgesi sunmuş olup istifa içeriğinde herhangi bir haklı fesih nedeni belirtilmediği görülmüştür. İstifa dilekçesinde haklı neden bulunmadığı gibi belgenin irade fesadı altında alındığına dair de iddia ve ispat yoktur. Davanın fesih üzerinden 5 yıl sonra açılması da dikkate alındığında dosyada mevcut istifa dilekçesine değer verilip kıdem tazminatına yönelik talebin reddi gerekirken kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.
F) Sonuç:
Yargıtay 9. Hukuk Dairesi, E. 2014/35431, K. 2016/6599, 21 Mart 2016 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama