Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2015/21274 K.2017/11391

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı asil, davalıya ait işyerinde 01/05/2009 ila 14/08/2012 tarihleri arasında tezgahtar olarak en son 2.000,00 TL ücretle çalıştığını, iş akdinin haksız olarak feshedildiği ve hak ettiği tazminat ve işçilik alacaklarının davalı tarafından ödenmediğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile fazla çalışma, asgari geçim indirimi, ulusal bayram ve genel tatil alacakları istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının son maaşının net 740,15 TL olduğunu, müvekkiline ait işyerinde 11/06/2009 ila 13/08/2012 tarihleri arasında çalıştığını, iş akdinin davacının mazeretsiz olarak işe gelmemesi nedeniyle haklı olarak feshedildiğini ve davacının herhangi bir işçilik alacağının bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2 Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bununla birlikte, işyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Somut uyuşmazlıkta, davacı tanıklarının beyanlarına göre, davacının fazla mesai çalışmasının bulunduğu ancak davalı tanık beyanlarına göre ise fazla çalışmanın bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Hükme dayanak yapılan raporu hazırlayan bilirkişi kök raporunda çalışma saatleri hususunda davacı ve davalı tanıklarının ortalamasını esas alarak hesaplama yapmış ancak davalının davacı tanıklarının beyanlarına yaptığı itiraz üzerine ek raporda davalı tanık beyanlarına göre hesaplama yaptığını beyan etmiş ise de, davalı tanıkları tarafından işyerinde vardiyalı olarak haftanın 6 günü 07 ila 15 ve 15 ila 23 saatleri arasında çalışma bulunduğu beyan edilmiş olup,

1 saat ara dinlenme düşüldüğü zaman haftalık çalışma süresi 42 saat yaptığı buna göre davacının fazla çalışmasının bulunmadığı halde bilirkişi tarafından maddi hata ile haftada 48 saat çalışma bulunduğundan bahisle hesaplama yapıldığı ve mahkemece de bu ek raporun hükme dayanak alındığı anlaşılmaktadır. Ayrıca belirtmek gerekir ki, davacının dinlettiği tanıklardan tanık ...’ın davalıya karşı davası bulunduğu gibi bu tanık aynı zamanda davacının yeğenidir.

Diğer tanık ...’nin ise davalıya karşı davası bulunmaktadır. Buna göre, davacı tanıkları ile davacı arasında menfaat birliğinin bulunduğu kuşkusuzdur. Davacı tarafsız başka tanık dinletmediği gibi bu hususları ispat için başkaca delilde ileri sürmemiştir. Davalı tanık beyanlarına göre ise, davacının fazla çalışması bulunmamaktadır.

Saptanan bu durum karşısında, davacı fazla mesai yaptığını ispatlayamadığının kabulü ile fazla çalışma ücreti talebinin reddi gerekirken kabulü hatalıdır.