Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2015/23059 K.2016/2449

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti

Davacı, davalı Bakanlığa ait hastanede alt işveren işçisi ve temizlik görevlisi olarak çalışırken iş sözleşmesini emeklilik sebebiyle feshettiğini iddia ederek, kıdem tazminatı, fazla çalışma ücreti, genel tatil ücreti ve hafta tatili ücretinin ödetilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti

Davalı....................vekili, husumet yokluğundan davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti

Mahkemece, hafta tatili ücreti talebinin reddine, diğer taleplerin kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz

Kararı davacı vekili ve davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında, çalışma süresi ve fazla çalışmanın hesaplanması noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İş Kanunu'nun 41 inci maddesi ve Fazla Çalışma Yönetmeliğinin 3 üncü maddesi uyarınca, Kanunda yazılı koşullar çerçevesinde, haftalık kırk beş saati aşan çalışma, fazla çalışma sayılır.

Kanunda fazla çalışmanın hesabının, günlük veya aylık değil haftalık çalışma sistemine göre yapılması gerektiği emredici olarak düzenlenmiştir.

4857 sayılı Kanunun, 10.09.2014 tarih ve 6552 sayılı Yasa ile değişik 41 inci ve 63 üncü maddelerine göre, yer altı maden işlerinde çalışan işçiler için yer altındaki çalışma süresi, haftada en çok otuz altı saat olup günlük altı saatten fazla olamaz. Ancak 04.04.2015 tarih ve 6645 sayılı Yasa ile yapılan değişiklikle yer altı maden işçilerinin günlük çalışma süresi en çok yedi buçuk saat, haftalık çalışma süresi ise en çok otuz yedi buçuk saat şeklinde yeniden düzenlenmiştir.

Radyoloji doktorları ve röntgen teknisyenlerinin haftalık çalışma süresi, 3153 sayılı Kanun ve ilgili Nizamnameye göre, 30.01.2010 tarihine kadarki dönem için haftada 27,5 saat, sonraki dönem için ise haftalık 35 saattir.

Sağlık kuralları bakımından günde 7,5 saatten fazla çalıştırılamayacak işçilerin bu süreyi aşan çalışmaları ve İş Kanunu'nun 69. maddesi uyarınca gece çalışması yapanların günde 7,5 saati aşan çalışma süreleri, haftalık çalışma süresi ne olursa olsun doğrudan fazla çalışma sayılır. Saat 20.00-06.00 arasındaki dönemdeki çalışmalar gece çalışmasıdır. Ancak Postalar Hâlinde Çalışanlara Dair Yönetmeliğin 7. maddesi uyarınca işçinin çalışmasının yarısından fazlası geceye tekabül ederse tüm sürede gece çalışmış sayılır.

Somut olayda davacı, davalı Bakanlığa ait hastanede alt işveren işçisi ve temizlik görevlisi olarak 01.02.2003-30.04.2014 arasında belirsiz süreli iş sözleşmesi ile çalışmıştır.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının fazla çalışma alacağı şöyle hesaplanmıştır:

2014 yılına kardaki dönem için; bir ay, haftada 6 gün saat 07.00-17.00 arasındaki 10 saat mesaide 1 saat ara dinlenmesi düşülerek haftalık 9 saat ve aylık 36 saat fazla çalışma,

Diğer ayda; saat 15.00-07.00 arasında bir gün mesai ve ertesi gün dinlenme sisteminde ara dinlenmesi düşüldüğünde haftalık 42 saat çalıştığı ve fazla çalışma bulunmadığı,

2014 yılındaki dönem için: Haftada 6 gün saat 08.00-16.00 arasında çalışıp fazla çalışma yapılmadığı kabul edilmiştir.

Mahkemenin saat 15.00-07.00 çalışma dönemleri yönünden yaptığı fazla çalışma hesabı hatalıdır.

Saat 15.00-07.00 arasındaki çalışma sisteminde mesainin yarısından fazlası geceye tekabül ettiğinden bu çalışmanın tamamı gece çalışmasıdır. 16 saatlik çalışmada 2 saat ara dinlenmesi düşüldüğünde 7,5 saati geçen 6,5 saat haftalık çalışma süresine bakılmaksızın fazla çalışma yapmaktadır. Mahkemece, davacının saat 15.00-07.00 çalıştığı her gün için 6,5 saat fazla çalıştığı kabul edilerek ve haftalık hesap sistemiyle fazla çalışma alacağı hesaplanmalıdır.

3- Kabul ve ret vekâlet ücretlerinin, karar tarihinde yürürlükte olan tarifeye uyarınca hüküm altına alınan veya reddedilen miktar üzerinden nispî olarak hesaplanması gerekirken, mahkemece, maktu vekâlet ücretine hükmedilmesi de usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç: