Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2015/24192 K.2018/20817

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; davacının 04.10.2002-04.07.2012 tarihleri arasında davalı işverenlikte çalıştığını, 1475 sayılı İş Kanunu'nun 14. maddesinin 1. fıkrasına eklenen 5. bend uyarınca ... SGK'dan aldığı yazıya istinaden iş akdinin istifaen sonlandırıldığını, yasal haklarının ödenmediğini iddia ederek, kıdem tazminatı ile yıllık izin ücreti ve fazla mesai ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ... Birleşik Mağazaları A.Ş. vekili, davacı taleplerinin zamanaşımına uğradığını, davacının müvekkili işyerinde 04.10.2002-15.07.2012 tarihleri arasında çalıştığını ve istifa ederek işyerinden ayrıldığını, emeklilik nedeniyle işten ayrılacağına dair işverene bildirimde bulunmadığını, ayrıca davacının işyerinden hemen ayrılmasının akabinde bir başka işyerinde çalışmaya başladığını, davacının çalıştığı süre zarfında puantajları kendisinin doldurup imzaladığını, yazılı delil niteliğinde bulunan bu kayıtlardan fazla mesai alacağı bulunmadığının anlaşılacağını, yıllık ücretli izinlerini eksiksiz kullandığını savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı yasal süresi içinde davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Fazla çalışma ücretinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davacı dava dilekçesinde, davalı işyerinde haftanın 6 günü çalıştığını ve her gün yaklaşık 1 saat fazla mesai yaptığını iddia ederek fazla mesai ücreti talebinde bulunmuştur.

Bilirkişi tarafından davacının ayda ortalama 195 saat çalıştığı belirlenerek, aylık normal çalışma süresinin 180 saat olduğu kabulü ile davacının ayda 15 saat, haftalık 3,75 saat fazla mesai yaptığı hesaplanmıştır.

Haftanın 6 günü çalışılan bir işyerinde ayda 26 gün çalışma olduğu halde, bilirkişinin aylık 24 gün çalışma süresi üzerinden hatalı hesaplama yaptığı anlaşılmaktadır.

Aylık 195 saatlik çalışmaya davacının da itiraz etmediği dikkate alındığında, aylık normal çalışma süresi 180 saat değil 195 saat olduğundan fazla mesai talebinin reddi yerine kabulü hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.