Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2015/24585 K.2018/21965

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili özetle; davacının davalı iş yerinde 19/09/2011 ile 31/01/2014 tarihleri arasında çalıştığını, sigortasının 03/11/2011 tarihinde başlamasına rağmen bunun doğru olmadığını, ücretinin her ay ortalama 25 gün geç verildiğini, sadece 1 Ocak günü iş yerinde tatil olduğunu, bunun dışındaki dini bayramlar hariç olan genel tatillerde çalışılmasına rağmen davacıya bu çalışmalarına ilişkin herhangi bir ödeme yapılmadığını, davacının davalı ile bu konuları görüşmek istediğinde davacıya hakaret edildiğini, davacının bu nedenle iş akdini haklı sebeple feshettiğini, davalı iş yerinde sabah 08.30 ile akşam 18.30 - 19.00,

bazen de 19.30 saatleri arasında haftada 6 gün olmak üzere çalıştığını, fazla çalışmaları için herhangi bir ödeme ya da denkleştirme yapılmadığını iddia ederek; kıdem tazminatı, genel tatil ücreti ve fazla çalışma ücreti alacaklarının faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili özetle; davacının artık çalışmak istemediğini beyan ederek kendiliğinden işe gelmediğini, davacının kendi kendine ve haklı bir sebep olmaksızın iş yerinden ayrılması akabinde iş yerinin belli bir dönem düzeninin bozulduğunu ve bir bildirim yapmadan iş akdini feshetmesinden dolayı mağdur kaldıklarını, davacının işe giriş tarihinin SGK kayıtlarından belli olduğunu, SGK puantaj hesaplamalarının her ayın 18'i gibi yapıldığını ve davalının maaşının da ay içerisinde ödendiğini, hiçbir zaman ay sarkmasının söz konusu olmadığını, davacının dini bayramlarda ve arefe günlerinde çalışmadığını,

davacının diğer resmi tatil günlerinde de çalışmadığını, şirket çalışanlarına karşı hiç kimsenin hakaret etmeyeceğini, bunun da doğru olmadığını, fazla çalışmaya ilişkin beyanlarının da doğru olmadığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut uyuşmazlıkta; davacı dava dilekçesinde işyerinde fazla mesai yaptığını ve karşılığı ücretlerin ödenmediğini iddia etmiş, iddiasını ispat amacıyla tanık deliline dayanmıştır. Dinlenen davacı tanıklarının bir tanesi işyerinde çalışmadığını beyan ederken diğeri de 6 haziran 2012 tarihinde davalı şirkette çalışmaya başlayıp 2012 yılının Eylül ayı sonunda ayrıldığını beyan etmiştir. Beyanına itibar edilebilir davacı tanığının davalı işyerinde çalışması yaklaşık 4 aylık bir süre ile sınırlıdır. Yani davacı tanığının anlatımlarıyla ispat ancak bu dönem ile sınırlıdır.

Dolayısıyla, davacı tanığının çalıştığı dönem bakımından şimdiki gibi haftalık 10 saat fazla mesai yapıldığı kabulü ile, diğer dönemler bakımından ise, davalı işverenin kabulünde olduğu üzere, davacının işyerinde her gün sabah 08:30 ile akşam 18:00 saatleri arasında çalıştığı, davacının ayın 2 haftasında haftada 6 gün, 2 haftasında ise haftada 5 gün çalıştığı ve sonuç itibariyle yasal ara dinlenme süreleri düşüldükten sonra, 5 gün çalışılan haftalarda fazla mesai yapılmadığı, 6 gün çalışılan haftalarda ise haftalık yasal 45 saati aşan 6 saat süre ile fazla mesai yaptığı kabul edilerek fazla mesai ücreti hesaplanıp hüküm altına alınması gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması hatalıdır.

F)Sonuç: