Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2015/25032 K.2015/27721

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalıya ait işyerinde güvenlik elemanı olarak çalışırken iş akdinin 29/01/2014 tarihinde feshedildiğini, feshin haksız ve geçersiz olduğunu, iş yerinde güvenlik elemanı olarak çalışan bazı işçilerin işten çıkarılmadığını iddia ederek davacının işe iadesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davacının güvenlik biriminde kadrolu olarak çalıştığını, alınan işletmesel kararlar sonucunda 19 kişilik güvenlik biriminden 5 kişinin alt işverene geçtiği, 1 kişinin ayrıldığı, 6 kişinin fabrika bünyesindeki makinistlik ham fabrika ve rafineri bölümlerinde istihdam edildiğini, 7 kişinin iş akdinin sona erdirildiğini, davacının başka yerde istihdam edilmesinin mümkün olmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davalının güvenlik işini alt işveren uygulaması sonucu dava dışı üçüncü bir şirkete devrettiği, ancak bu devir neticesinde güvenlik elemanı olarak çalışan 19 kişiden 5 kişinin alt işverene geçtiği, bir kişinin istifa ederek ayrıldığı, 6 kişinin işletme bünyesine alındığı ve 7 kişinin iş akdinin feshedildiği, tanık beyanlarından iş yerinde işletmenin değişik yerlerinde çalışmak amacıyla sözleşmesi feshedilmeyen 6 kişinin yardımcı eleman olarak çalışmaya devam ettikleri, bunların arasında vasıflı olmayan kişilerin bulunduğu sabit olduğundan bu durumda işverenin tutarlı davranmadığı,

ayrıca davacının başka yerde değerlendirilmesinin düşünülmediği, değerlendirilen işçiler yönünden farkın ortaya konulmadığı ve bu şekilde feshin son çare olması ilkesine uyulmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Mahkemeler tarafından verilen kararlarda tarafların gösterilmesi, iddia ve savunmaların özetlenmesi, ihtilaflı konular hakkındaki delillerin tartışılması ret ve üstün tutma sebeplerinin açıklanması zorunludur. Kararın, Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasasının 297. Maddesinde tanımlanan unsurları taşıması ve

1.Kararı veren mahkeme ile hâkim veya hâkimlerin ve tutanak kâtibinin ad ve soyadları ve sicil numaraları, mahkeme çeşitli sıfatlarla görev yapıyorsa kararın hangi sıfatla verildiği,

2.Tarafların ve davaya katılanların kimlikleri ile varsa kanuni temsilci ve vekillerinin ad ve soyadları ile adresleri,

3.İki tarafın iddia ve savunmalarının özeti, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususlar, ihtilaflı konular hakkında toplanan deliller, delillerin tartışması ret ve üstün tutma sebepleri, sabit görülen vakıalarda bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebep,

4. Hüküm sonucu ile varsa kanun yolu ve süresi,

5. Kararın verildiği tarih ve hâkim veya hâkimlerin ve tutanak kâtibinin imzaları, yönündeki hükümlerin kararın yazımında dikkate alınması gerekir. Hüküm sonucu kısmında gerekçeye ait her hangi bir söz tekrar edilmeksizin isteklerin her biri hakkında verilen hükümle taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların mümkünse sıra numarası altında birer birer açık şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekir. Bu biçim yargıda açıklık ve netlik prensibinin gereğidir. Aksi hal, yeni tereddüt ve ihtilaflar yaratır. Hatta giderek denebilir ki, dava içinden davalar doğar, hükmün hedefine ulaşılmasını engeller, Kamu düzeni ve barışı oluşturulamaz. (Hukuk Genel Kurulu - 2007/14-778 E, 2007/611 K, Dairemizin 01.04.2008 gün ve 2007/38353 Esas, 2008/7142 Karar sayılı ilamı).

Mahkemece feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilmesi isabetli ise de hüküm fıkrasında davacının işe iadesine karar verilirken işveren olarak dosyayla ilgisi olmayan, dava dışı üçüncü bir şirketin gösterildiği, bu hususun usule aykırı olduğu anlaşılmakla belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı Kanun’un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.