KÜNYE
9. Hukuk Dairesi 2015/27508 E., 2018/20620 K.·Mahkemesi :iş Mahkemesi
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 14 Kasım 2018
Karar Metni
346 kelime·2 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
A) Davacı İsteminin Özeti:
Davacı, davalının temizlik işlerini üstlenmiş şirketlerde asıl işveren bünyesinde davalı Bakanlıkta çalıştığını, hak etmiş olduğu kıdem tazminatı ve fark ücret alacağının davalılardan tahsilini istemiştir.
B) Davalı vekilinin Cevabının Özeti:
Davalı Bakanlık, ihale makamı konumunda olduklarını, kendilerine husumet yöneltilemeyeceğini, davacının kıdem tazminatına hak kazanamayacağını, alacakların zamanaşımına uğradığını savunarak, davanın reddini istemiştir.
Davalı Şirket, davacının kendi işçileri olarak gözükmesine rağmen aslında diğer davalı T.C. ...'na bağlı hastane yönetiminin denetim ve emri altında çalıştığını, ücret alacağı talebinin kabul edilemez olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.
C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:
Mahkemece, toplanan kanıtlar, davacıya ait işyeri ve SGK kayıtları ile bilirkişi raporuna dayanılarak anılan alacaklarının kabulüne karar verilmiştir.
D) Temyiz:
Karar davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.
E) Gerekçe:
1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanunî gerektirici sebeplere göre, davalı şirketin tüm, davalı T.C. ...'nın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2- Mahkemece, Harçlar Kanunu uyarınca harçtan muaf olan davalı T.C. ...'na harç yükletilmesi hatalı olup, bozma sebebi ise de bu yanlışlıkların düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün HMK'nın geçici 3/2. maddesi yollaması ile HUMK'un 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.
Yargıtay 9. Hukuk Dairesi, E. 2015/27508, K. 2018/20620, 14 Kasım 2018 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama