Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2015/28595 K.2017/14783

Dava

Taraflar arasındaki, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile fazla mesai ücreti ve yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle gerçekleşen miktarın faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hüküm süresi içinde temyizen incelenmesi taraflar avukatlarınca istenilmesi davacı avukatınca duruşma talep edilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 03/10/2017 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davacı adına Avukat ... ... geldi. Karşı taraf adına kimse gelmedi. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatın sözlü açıklaması dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalıya ait işyerinde çalışırken haklı bir neden olmaksızın işten çıkarıldığını iddia ederek, kıdem ve ihbar tazminatı, fazla ... ücreti ile yıllık ücretli izin alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının çalıştığı dönemde müşteriler adına sahtecilik yaptığı için iş akdinin haklı nedenle feshedildiği ve herhangi bir alacağının bulunmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkeme, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanarak; davacının çalıştığı dönemde müşteriler adına imza attığı, yapılan bu hareketin sahtecilik kapsamında kaldığı, davacının müşteriler adına imza attığını şirket içi soruşturma sırasında ikrar ettiği, davalı iş yeri disiplin kurulu kararı ile iş akdinin 4857 Sayılı Yasanın 25/2. maddesi kapsamında feshedilmesinin yasaya uygun olduğu, davacının kıdem ve ihbar tazminatı talep edemeyeceği, davacının çalıştığı dönemde yıllık izinlerini kullandığı, kullanmadığı yılık izinlerinin bulunmadığı ve tanık beyanları ile fazla ... yapma iddiasının ispatlandığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının tüm davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında davacı işçinin yıllık izin süreleri ve buna bağlı olarak bakiye izin ücreti alacağının olup olmadığı uyuşmazlık konusudur.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 53. ve müteakip maddelerinde yıllık izin hakkı, süreleri, kullanması, uygulanması ve ücreti düzenlenmiş olup, anılan Kanun’un 53 üncü maddesi ile işçilere verilecek izin süresi hizmet süresine göre belirlenmiş ve burada da yıllık izin sürelerinin iş sözleşmeleri ve toplu iş sözleşmeleri ile artırabileceği kuralına yer verilmiştir. Görüldüğü üzere; izin sürelerine ilişkin bu kurallar mutlak emredici değil nisbî emredici nitelik taşımaktadır. Bu nedenle işçi lehine değiştirilmesi mümkün olan kurallardır.

Dosya içeriğine göre; davacının davalı işyerinde 15.08.1996-30.04.2012 tarihleri arasında çalıştığı ihtilafsızdır. Davacı 2008 yılından itibaren kullanmadığı izinlerin ücretini talep etmiştir. Hükme dayanak bilirkişi raporunda 4857 Sayılı Kanun'un 53. maddesi kapsamında davacının kıdemine göre tespit ettiği 86 günlük izin alacağının kullanıldığı açıklanarak bir hesaplama yapılmamıştır.

Dosyaya mübrez davalı işyeri Yönetmeliği’nin 33 üncü maddesi ile çalışanların yıllık ücretli izin süreleri 4857 sayılı Kanun’a paralel olarak düzenlemekle birlikte aynı maddenin 3 üncü paragrafında 21.08.2000 tarihinden önce işe girmiş olanların 30 gün izin kullanma haklarının saklı tutulduğu açıklanmıştır. Bu durumda 15.08.1996 tarihinde davalı işyerinde çalışmaya başlayan davacının izin sürelerinin lehine olan bu Yönetmelik hükümlerinin dikkate alınarak belirlenmesi gerekirken yazılı gerekçeyle reddi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç: