KÜNYE
9. Hukuk Dairesi 2015/32413 E., 2019/4488 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 25 Şubat 2019
- Mahkemesi
- İŞ MAHKEMESİ
Karar Metni
264 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
A) Davacı İsteminin Özeti:
Davacı vekili, 18/10/1999-28/09/2013 tarihleri arasında davalı şirket nezdinde ustabaşı-makina operatörü olarak çalıştığını, SGK primlerinin eksik bildirildiği, hak ettiği işçilik alacakları zamanında ve tam olarak ödenmediğinden davacı tarafça iş akdinin haklı nedenlerle feshedildiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, ulusal bayram ve genel tatili ücreti, asgari geçim indirimi alacağını talep etmiştir.
B) Davalı Cevabının Özeti:
Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.
C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti ve Yargılama Süreci:
Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
D) Temyiz:
Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.
E) Gerekçe:
1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2- Dosya içeriğine göre, dava dilekçesinde fazla çalışma ücreti ile genel tatil ücreti alacağı birlikte toplam 1.500,00 TL olarak talep edilmiş, davacı vekili tarafından daha sonra verilen dilekçe ile fazla çalışma ücreti alacağı 1.000,00 TL, genel tatil ücreti alacağı 500,00 TL olarak ayrıştırılmıştır.
Hükme esas alınan bilirkişi raporunda 1.500,00 TL'nin tamamının dava dilekçesinde fazla mesai ücreti olarak talep edilmiş gibi kabul edilerek ıslah zamanaşımına uğramayan alacağın tespitinde hesaplanan fazla mesai ücreti alacağına eklenmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.
F) Sonuç:
Yargıtay 9. Hukuk Dairesi, E. 2015/32413, K. 2019/4488, 25 Şubat 2019 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama