Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2016/16812 K.2020/5333

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı işyerinde 01.10.1997-06.06.2014 tarihleri arasında aralıksız çalıştığını, muhasebe görevlisi olarak işe başladığını ama zamanla bu görevin yanında farklı görevleri de yerine getirdiğini, işyerinde haftanın 6 günü 09.00-18.00 saatleri arasında haftada toplam 54 saat çalıştığını, dini bayramlar hariç diğer genel tatil günlerinde çalıştığını, sigorta kaydındaki ücretin banka aracılığıyla, geri kalan ücretin elden ödendiğini, 2014 Mayıs ayından bakiye 1.035,00 TL ile 2014 Haziran ayından 207,00 TL bakiye ücretin ödenmediğini, 192 gün izin hakkının kullandırılmadığını ücretinin de ödenmediğini,

1999 yılında yürürlüğe giren 4447 sayılı yasanın çalışanlara tanıdığı hakka dayanarak işyerinden ayrılacağını bildirdiğini, davalı işverenliğin bir takım ödemeleri yaptığını, banka hesabına, 17.739,76 TL kıdem tazminatı, 180,44 TL (153,13 TL Haziran ayına ait maaş, 27,31 TL Haziran ayına ait AGİ), 765,67 TL Mayıs ayına ait ücret, 80,33 TL Mayıs ayına ait AGİ olmak üzere toplam 18.766,20 TL ödeme yapıldığını, müvekkilin son ücretinin net 1.800,00 TL olduğunu, ödemelerin bu ücret üzerinden yapılması gerekirken kayıtlarda gösterilen ücret üzerinden yapılmasına itiraz ettiklerini, fark alacak hakkının doğduğunu iddia ederek;

fark kıdem tazminatı, 2014 Mayıs ayı fark ücreti, 2014 Haziran ayı fark ücreti, fazla çalışma ücreti, genel tatil ücreti, yıllık izin ücretinin, davalıdan tahsiline karar verilmesini dava ve talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının işyerinde muhasebeci olarak işe başladığını, daha sonra yetkileri artırılarak 2. Müdür olarak görev yaptığını, kendi çalışma süresini ve şartlarım kendisinin belirlediğini, diğer işçilerin çalışma şartları da düzenleyen ve organize edenin davacı olduğunu, 28.02.2014 tarihli istifa dilekçesi ile işyerinden ayrıldığını, yıllardır birlikte çalışmanın samimiyeti ile davacının hesabına 18.766.20 TL ödeme yapıldığını, kıdem tazminatı hakkının bulunmamasına rağmen kıdem tazminatının ödendiğini, ücret alacağının bulunmadığını, fazla çalışma yapmadığını, resmi kurumların açık olduğu saatlerde çalıştığını,

günde 1,5 saat ara dinlenmesi kullandığını, günlük çalışmasının 7,5 saati geçmediğini, resmi tatillerde çalışmadığını, izin kayıtlarım da kendisinin düzenlediğini, kendi isteğiyle izinlerini kullandığını, davacının sigorta kayıtlarında görülen ücrcti aldığını, tüm maaşının bankaya yatırıldığını, davacının alacak hakkının bulunmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabul kısmen reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davalı vekili süresinde verdiği cevap dilekçesi ile davaya karşı zamanaşımı def'i ileri sürmüştür. Dava tarihi olan 04.08.2014 tarihi esas alındığında davacının fazla mesai ve ulusal bayram genel tatil alacaklarından bir kısmının zamanaşımına uğradığı sabittir. Açıklanan nedenle fazla mesai ve ulusal bayram ve genel tatil alacak hesabının 04.08.2009 tarihinden sonrası için yapılması gerekirken bu tarihten geriye götürülmesi, usulüne uygun zamanaşımı def' inin gözetilmemesi hatalıdır.

F) Sonuç: