Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2016/16825 K.2020/5298

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili 12.12.2013 harç tarihli dava dilekçesinde özetle; Müvekkilinin 01.03.2010-25.06.2013 tarihleri arasında davalı şirkette güvenlik görevlisi olarak çalıştığını, en son ücretinin aylık net 1.130,00 TL olduğunu, asgari ücret tutarının bankadan, kalan 350 TL’nin elden ödendiğini, yıllık izin kullanan müvekkilinin iş akdinin telefon edilerek sona erdirildiğini iddia ederek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti, hafta tatili ücreti, yıllık izin ücreti, yemek ücreti, yol ücreti, bakiye ücret alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili 17.01.2014 kayıt tarihlî cevap dilekçesinde özetle; Davacının asgari ücretle çalıştığını, ... isimli çalışanla birlikte hareket ederek habersiz 17-20.06.2013 ve devamı tarihlerde işe gelmediğini, işi terkettiğini, müvekkil şirket tarafından ihtarname gönderildiğini, davacının ihtarnameye cevap vermediği gibi işe de gelmediğini, yapılan fazla çalışma, genel tatil, hafta sonu çalışma ücretlerinin ödendiğini, hiçbir alacağının kalmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçi işyerinde yol ve yemek yardımı uygulamasının olduğunu, dava dilekçesinde yol ve yemek yardımının ödenmediğini (temyiz dilekçesinde ise ilk ay bir ödemenin yapıldığını sonrasında ödenmediğini iddia etmiş) ileri sürerek yol ve yemek yardımı talebinde bulunmuştur. Davalı davacının yemek-yol ücreti alacağının bulunmadığını savunmuştur.

Mahkemece yol ve yemek yardımı ödemelerinin davacıya yapıldığının tanık anlatımları ile ispatlandığı gerekçesiyle sözü edilen yardım taleplerinin reddine karar verilmiştir.

Yol-yemek yardımı ödemeleri ücretin eki niteliğinde olup, ödendiğinin ispat yükü işverene aittir.

Somut uyuşmazlıkta ödemeye ilişkin yazılı delil sunulamamış, bir kısım tanık anlatımlarında yol ve yemek yardımının ödendiği açıklanmıştır. Ücretin eki niteliğindeki sözü edilen yardımların ödendiğinin tanıkla ispatı mümkün olmayıp tanıklar ancak kendileri ile ilgili ödeme olgusunu bilebileceğinden yaptıkları açıklamalar kendileri bakımından bağlayıcı olur.

Yol-yemek yardımı uygulamasının varlığı dosya içeriği ile ispatlanmış olup ödemenin yapıldığı davalı işveren tarafından kanıtlanamadığından isteğin kabulü gerekirken yazılı gerekçe ile reddi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç: