Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2016/24644 K.2020/9992

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, şirkette çalışmaya başladığı ilk günden itibaren haftanın en az 4 günü 18:00’ da normal mesai bitmesine rağmen saat 23:30’ a kadar çalıştığını, ayda 5- 6 gün bu çalışmasının saat 01:00- 02:00’ a kadar sürdüğünü, ayda en az iki cumartesi ve bir de pazar günü 10:00- 17:00 saatleri arası çalıştığını iddia ederek fazla mesai, hafta tatili ve ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 26. maddesinin 1. fıkrası uyarınca "Hâkim, tarafların talep sonuçlarıyla bağlıdır; ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez. Duruma göre, talep sonucundan daha azma karar verebilir."

Somut olayda, davacının dava dilekçesinde günlük çalışma şekline ve saatlerine ilişkin olarak şirkette çalışmaya başladığı ilk günden itibaren haftanın en az 4 günü 18:00’ da normal mesai bitmesine rağmen saat 23:30’ a kadar çalıştığını, ayda 5- 6 gün bu çalışmasının 01:00- 02:00’ ye kadar sürdüğünü, ayda en az iki cumartesi ve bir de pazar günü saat 10:00- 17:00 saatleri arası çalıştığını beyan ettiği görülmektedir.

Bilirkişice dosya kapsamındaki delillere göre davacının haftanın 4 günü 09.00-23.00 saatleri arası 14 saatten 56 saat, haftanın 2 günü ise 09.00-01.00 saatleri arası 16 saatten 32 saat olmak üzere 88 saat çalışmakta olduğu, bu suretle haftada 43 saat fazla çalışmasının olduğu,

günlük 1,5 saatten haftalık 9 saat ara dinlenmesi düşüldüğünde ise haftalık 34 saat fazla mesaisinin olduğunun kabul edildiği ve mahkemece bu hesaplamaya göre hüküm kurulduğu anlaşılmaktaysa da davacının dava dilekçesinde ayda 5-6 gün gece 01.00 ‘ a kadar çalıştığını iddia ettiği halde belirtilen çalışma saatlerini aşacak şekilde haftada iki gün 09.00-01.00 saatleri arası çalışıldığının kabul edildiği ve talebin aşıldığı anlaşılmaktadır.

Davacının talebiyle bağlı kalınarak ayda 6 gün saat 01.00’a kadar çalıştığının kabul edilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması hatalıdır.

3- Ara dinlenmesi 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68. maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre 4 saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az 15 dakika, 4 saatten fazla ve 7,5 saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük 7,5 saati aşan çalışmalar bakımından ise en az 1 saat ara dinlenmesi verilmelidir.

Uygulamada 7,5 saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. 4857 sayılı İş Kanunu'nun 63. maddesi hükmüne göre günlük çalışma süresi 11 saati aşamayacağından, 68. maddenin belirlediği 7,5 saati aşan çalışmalar yönünden en az 1 saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok 11 saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir.

Başka bir anlatımla günde 11 saate kadar olan çalışmalar için ara dinlenmesi en az 1 saat, 11 saat ve daha fazla çalışmalarda ise en az 1,5 saat olarak verilmelidir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle davacının çalıştığı işyeri, yaptığı işin niteliği, işin gerektirdiği çalışma düzeni, hep birlikte değerlendirildiğinde davacı işçinin günlük 16 saatlik çalışmalarında 2.5 saat ara dinlenmenin mahsubu gerekirken yazılı şekilde hatalı hesaplamaya itibarla hesaplanan fazla çalışma ücret alacağının kabulü bozmayı gerektirmiştir.