Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2016/30250 K.2020/4910

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davalı işveren nezdinde 16/02/2010 tarihinde çalışmaya başladığını, iş akdinin davalı tarafından haksız nedenle 30/11/2014 tarihinde feshedildiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti ve ücret alacağını talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının 16/02/2010 tarihinden itibaren iş akdinin davalı müvekkil tarafından haklı sebeple feshedildiği tarihe kadar çalıştığını, davacının iş akdi devam etmekte iken 01/12/2014, 02/12/2014, 03/12/2014 ve 04/12/2014 tarihlerinde amirlerinden izin almaksızın ve haklı bir gerekçe göstermeksizin işe gelmediğini, davacının iş yerine devamsızlığının tutanaklar ile sabit olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti ve Yargılama Süreci:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Somut uyuşmazlıkta, davacı fazla çalışma yaptığını, karşılığının ödenmediğini iddia etmiş, mahkemece davacının fazla çalışma yaptığını ispat edemediği gerekçesiyle fazla mesai ücreti talebi reddedilmiştir.

Davacı tanıkları davacı ile aynı işyerinde çalışmadıklarından beyanlarına itibar edilmemesi yerinde ise de davacı ile birlikte çalışmış olan davalı tanıklarının beyanları davacının çalışma sisteminin tespiti için esas alınabilecektir.

Davalı tanık beyanlarına göre; davacının hafta içi 08.30-18.30 saatleri arasında 1,5 saat ara dinlenmesi ile 42,5 saat, cumartesi günü 08.30-13.30 saatleri arasında yarım saat ara dinlenmesi ile 4,5 saat olmak üzere haftalık toplam 47 saat çalıştığı, bu durumda davacının haftalık 45 saati aşan 2 saat fazla çalışması olduğu anlaşıldığından, davacının fazla mesai ücreti alacağının haftalık 2 saat üzerinden hesaplanarak hüküm altına alınması gerekirken, yazılı şekilde reddine karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç: