Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2016/35611 K.2020/17460

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının, davalıya ait iş yerinde 01/02/2011 tarihinde vinç operatörü olarak çalışmaya başladığını, aylık 1.480,00 TL ücretle çalıştığını, iş veren tarafından 24/04/2013 tarihinde haksız olarak iş akdini feshettiğini belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla ihbar, fazla mesai, genel tatil, yıllık izin alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini dava ve talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili cevap dilekçesiyle özetle; davacının, işini özensiz yaptığını ve işini savsakladığını, kendisini, iş güvenliğini ve diğer tarafları riske atma davranışları nedeniyle davacının iş akdi 4857 sayılı iş kanununun 25/II- I maddesince feshedildiğini belirterek davacının davasının reddine karar verilmesi gerektiğini savunduğu anlaşılmıştır.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Kararı davacı vekili ile davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının tüm davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Taraflar arasında fazla çalışma ücreti alacağına ilişkin uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir.

İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda ise işçinin ihtirazi kayıt ileri sürmesi beklenemeyeceğinden, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının her türlü delil ile ispatı mümkündür.

Yukarıda fazla çalışmanın ispatı konusunda anlatılan ilkeler, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacağının ispatı açısından da geçerlidir.

Somut olayda,her ne kadar Mahkemece iş yerinde üçlü vardiya şeklinde çalışma sisteminin geçerli olduğundan bahisle fazla mesai yapılmadığı gerekçesi ile bu alacak talebi reddedilmişse de ,dinlenen davacı ve davalı tanık anlatımlarından davacının ayda 2 kez haftada 7 gün çalıştığı, iş yerinde fazla mesai yapıldığı anlaşılmaktadır. Davacının ayda 2 kez haftada 7 gün çalıştığı anlaşılmakla, gemilerin limana geliş sayıları da dikkate alınarak ayda 8 gün ortalama 4 saat fazla mesai yaptığı kabul edilerek fazla mesai alacağının hesaplanması dosya içeriğine uygun düşecektir. Açıklanan nedenlerle fazla mesai alacağının hesaplanması gerekirken aksi düşünce ile reddi hatalı olup kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.