Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2016/6586 K.2019/16648

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davalı ... 'a ait işyerinde en son net aylık 1900,00 TL ücret ile torna tevsiye ustası olarak 01/11/1988 tarihinden, işi bırakmak zorunda kaldığı 12/10/2013 tarihine kadar çalıştığını, haklarının ödenmediğini iddia ederek bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davacı işçinin haklı bir neden olmaksızın iş akdini feshettiğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalılar vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı, davalı işyerinde fazla mesai yaptığını, karşılığı ücreti alamadığını iddia etmekte, davalı ise fazla mesai yapmadığını savunmaktadır. Öncelikle fazla mesai yaptığını ispat külfeti davacı işçide olup fazla mesai iddiası ispat edilir ise karşılığı ücretin ödendiği ispatı külfeti davalı işverendedir.

Davacı iddiasını ispat bakımından iki tanık dinletmiş ve bu tanıklar davacı iddiasını doğrulamış ise de her iki tanık da işyeri çalışanı değildir ve çalışma düzenini bilebilecek kişiler değillerdir. Bu itibarla davacının iddiasını dinlettiği tanıklar ile ispat ettiği söylenemez.

Diğer taraftan yemin delili ispat külfeti üzerinde bulunan tarafın karşı tarafa yöneltebileceği bir delil olup ispat külfeti üzerinde bulunan davacının iddiasını ispat bakımından ettiği yemin hukuken geçerli değildir.

Açıklanan nedenle davacının ispat edemediği fazla mesai alacağı talebinin reddi gerekirken kabulü hatalıdır.

3- Mahkemece, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, ulusal bayram genel tatil ücreti, ücret alacağı ve asgari geçim indirimi alacağı yönünden 02/12/2014 olarak gösterilen temerrüt tarihinin gerekçeli kararda 02/12/2013 olarak gösterilerek kısa karar - gerekçeli karar çelişkisinin oluşturulması ve yıllık izin alacağı bakımından 500 TL'lik kısmı için dava tarihinin 04/11/2013 tarihi yerine hatalı olarak 29/03/2013 tarihi olarak gösterilmesi de ayrıca hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç: