Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2016/8490 K.2019/20122

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; davacının, 01.04.1996 - 31.03.2014 tarihleri arasında davalı nezdinde çalıştığını, şirket içinde yaşanan ekonomik sorunlar nedeniyle küçülmeye gidildiğini, şirket yetkililerinin 01.04.2014 tarihinden itibaren gelmemesini söylediğini, iş akdinin davalı tarafından haksız feshedildiğini, davalının bir miktar kıdem ve ihbar tazminatı ödediğini, maaşının bir kısmının bankadan bir kısmının elden ödendiğini, net maaşının 1.550,00 TL olduğunu, 220,00 TL yemek parası verildiğini, çalışma saatlerinin 09:00-19:00 saatleri arasında olduğunu, son yıl 09:00-18:00 saatleri arasında çalıştığını,

2 haftada bir cumartesi günü 09:00-13:00 saatleri arasında çalıştığını, son 1 ay fazla mesai yapmadığını, son 5 yıl yıllık izinlerini kullanmadığını iddia ederek fazlaya ilişkin talep ve dava hakkı saklı kalmak kaydı ile şimdilik. 500,00 TL kıdem tazminatı, 100,00 TL ihbar tazminatı, 200,00 TL fazla mesai ücreti, 100,00 TL yıllık izin ücreti, 100,00 TL hafta tatili ve genel tatil ücreti alacağı olduğunu ileri sürerek; davanın kabulüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Vekilinin Cevabının Özeti:

Davalı vekili; zamanaşımı itirazında bulunduklarını, müvekkili şirketin kapandığını ve tasfiye sürecine girdiğini, şirketin kapanması ile çalışanların iş akitlerinin karşılıklı mutabakat ile son bulduğunu, bütün işçilerin haklarını aldığını, mali durum düzeltilemediğinden 31.03.2014 tarihi itibariyle ortaklar kararı ile tasfiye kararı alındığını, davacının 01.04.1996 - 31.03.2014 tarihleri arasında müvekkili nezdinde çalıştığını, davacının iş akdinin de karşılıklı görüşme sonucu sonlandırıldığını, davacının vasıflı bir eleman olmadığını, ofis boy olarak çalıştığını, davacının son net ücretinin 1.116,94 TL olduğunu,

davacıya banka kanalıyla 25.901,90 TL kıdem tazminatı, 2.280,12 TL ihbar tazminatı ödendiğini, davacının tüm yıllık izinlerini kullandığını, davacının hafta sonu ve genel tatil günlerinde çalışmadığını, fazla mesai yapmadığını, hafta içi 09:00-18:00 saatleri arasında çalışıldığını savunarak; davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, bakiye kıdem ve ihbar tazminatı talepleri ile yıllık izin alacağının kabulüne, fazla mesai, ulusal bayram ve genel tatil ücreti , hafta tatili ücreti taleplerinin reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar süresinde davacı ve davalı vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, delillerin taktirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Taraflar arasında uyuşmazlık, işçinin kullandırılmayan izin sürelerine ait ücretlere hak kazanıp kazanmadığı noktasında toplanmaktadır.

Davacı dava dilekçesinde son 5 yıla ait yıllık izinlerini kullanmadığını iddia ederken davalı yıllık izin alacağı olmadığını, yıllık izinlerini kullandığını savunmuştur.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda ; davacının kıdemine göre 338 gün izin hakkı olduğu, 63 gün yıllık izin hakkını kullandığı ve bakiye 275 gün izin hakkı kaldığını ancak; davacının son 5 yıl için talepte bulunduğundan 124 gün yıllık ücretli izin hakkı olduğu gerekçesi ile bu miktar üzerinden hesaplama yapılmış mahkemecede kabul edilmiştir.

Ancak dosyaya ibraz edilen yıllık izin belgelerine göre davacının 24.07.2010-02.08.2010 tarihleri arasında 7 gün, 06.08.2011-23.08.2011 tarihleri arasında 14 gün , 15.07.2012-30.07.2012 tarihleri arasında 14 gün, 15.07.2013-26.08.2013 tarihleri arasında 28 gün olmak üzere toplam 63 gün izin kullandığı anlaşılmaktadır. Davalı iş yerinde 01.04.1996-31.03.2014 tarihleri arasında çalışan davacı, son 5 yıla ait yıllık izin ücretini talep etmektedir. Kullanılan 63 günlük yıllık izin süresinin talep edilen döneme ait olduğu anlaşılmakla bu sürenin 124 günlük izin süresinden tenzili ile davacının 61 gün izin hakkının olduğu anlaşılmakla hatalı rapora göre karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.