Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2016/9241 K.2019/20563

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili ile davalı tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davalı işyerinde Haziran 2005 ile, Eylül 2010 arası çalıştığını, sigorta girişinin 2008 yılında yapıldığını, aylık net 1.800 TL maaş aldığını, davalı işverenin haklarını ödemeyerek Eylül 2010 tarihinde iş akdini fesih ettiğini ve alacaklarını ödemediğini, yanlızca 1 yıllık izin kullandığını, 4 yıllık izin alacağının olduğunu, asgari geçim indirimi alacaklarının ödenmediğini iddia ederek bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalıya usule uygun tebligat yapılmasına rağmen davaya cevap vermemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili ile davalı ayrı ayrı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, taraf vekillerinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı, davalı işyerinde çalışırken haklı neden olmadan davalı işveren tarafından işten çıkartıldığını iddia ederek kıdem tazminatı talebinde bulunmuştur. İki davalı tanığı ve bir davacı tanığı davacı işçinin işi kendisinin bıraktığını, işyerini terk ettiğini açıklamışlardır. Keza davalı da davacının işi kendisinin bıraktığını, başka bir yerde işe girdiğini savunmuştur. Davacı işçinin işi bıraktığı anda hak edildiği halde ödenmemiş işçilik alacağı talebi bulunmamaktadır. Açıklanan delil durumuna göre davacının iş akdini kendisinin sona erdirdiği, bu durumu herhangi bir haklı nedene dayandırmadığı kabul edilerek kıdem tazminatı talebinin reddi gerekirken kabulü hatalıdır.

3- Yıllık izin ücreti talebi için oluşturulan hükümde dava dilekçesinde istenen faizin ıslahta faiz istenmemesi gerekçesi ile ıslah ile artırılan miktara faiz yürütülmemesi de Yargıtay İçtihatı Birleştirme Büyük Genel Kurulu'nun 24/05/2019 tarih 2017/8 Esas 2019/3 Karar numaralı İçtihadı Birleştirme Kararı karşısında yerinde değildir.

4- Kabule göre de davacının işe giriş tarihi 07/03/2008 tarihi olduğu halde 07/01/2008 tarihi kabul edilerek kıdeme esas hizmet süresinin fazla belirlenmesi de ayrıca hatalıdır.