Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2016/9886 K.2019/21217

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili özetle; müvekkilinin 12.06.2005 - 30.08.2013 tarihleri arasında sevkiyat sorumlusu olarak davalı işyerinde çalıştığını, 16.08.2013 tarihinde emeklilik gün ve prim koşullarını gerçekleştirdiği için emekli olmak amacıyla, aralarındaki iş akdinden kaynaklanan tüm haklarının ödenmesini ve çıkış işlemlerinin yapılmasını talep ederek 30.08.2013 tarihinde davalı işyerinden ayrıldığını, davalı işyerinde normal çalışma saatleri 08:30-18.30 arası olmasına rağmen müvekkilinin çalışmasının saat 20:30 bazen 23:00 e kadar uzadığını, bazen de ertesi sabahın erken saatlerine kadar devam ettiğini,

Cumartesi çalışma saati 08:30-14:30 arası olmasına rağmen 16:00 ile 17:00 saatleri arası işten ayrıldığını, zorunlu yemek aralarını en fazla 30 dakika olarak kullanabildiğini, fazla çalışma ücretlerinin hiçbir zaman ödenmediğini, Pazar günleri işyerinde çalışma yapılmadığını, müvekkilinin davalı işyerinde dini bayramlar ve yılbaşı günleri hariç diğer resmi tatillerde çalıştığını, resmi tatillerde çalışması karşılığı da ücret ödenmediğini, müvekkilinin işten ayrıldığı tarihteki net ücretinin 1.500,00-TL olup, bu ücretin 1.050,00 TL’sinin banka hesabına yatırıldığını, bakiye kısmının ise elden verildiğini,

aylık 250,00 TL tutarında yemek kartı verildiğini, müvekkilinin 2010 yılında 2 hafta, 2011 yılında 2 hafta, 2012 yılında 2 hafta ve 2013 yılında 1 hafta yıllık ücretli izin kullandığını iddia ederek; kıdem tazminatı, genel tatil ücreti, fazla mesai ücreti ve yıllık izin ücreti alacaklarının faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili özetle; alacakların zamanaşımına uğradığını, davacının işyerinde 01.09.2005-30.08.2013 tarihleri arasında sevkiyat personeli olarak net 1.176,07 TL ücretle çalıştığını, her gün 1 saat yemek ve ara dinlenme ile çalışan davacının haftalık çalışma süresinin yasal çalışma süresini geçmediğini, davacının 2013 yılında sadece 1 hafta izin kullanmayıp tüm iznini kullandığının imzalı personel izin formu ile sabit olduğunu, müvekkili şirkette dini ve milli bayramlarda çalışılmadığını, resmi tatillerde çalışan personele karşılığında izin kullandırıldığını, bu nedenlerle davacının bayram tatillerine ilişkin taleplerinin de yersiz olduğunu savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Somut uyuşmazlıkta; dava kısmi dava olarak açılmış olup, davacı vekilinin yargılamanın ilerleyen aşamasında belirsiz alacak davası açtıkları şeklindeki açıklamasının hukuki değeri bulunmamaktadır. Dava başlangıçta kısmi dava olarak açıldığından davalı vekilinin süresinde ileri sürdüğü ıslaha karşı zamanaşımı def’i değerlendirilmeden, dava belirsiz alacak davası kabul edilerek hüküm kurulması hatalıdır.

3-Kıdem tazminatına ilişkin hükümde, fesih tarihinin açıkça belirtilmemesinin infazda tereddüt yaratacağının düşünülmemesi de isabetsizdir.