Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2017/10887 K.2019/7833

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin Şubat 2005 ayında davalı işyerinde aşçı olarak en son AGİ dahil aylık 2.194,21 TL net ücretle çalıştığını, iş akdinin 28/02/2014 tarihinde fesih edildiğini, Türkiye İhracatçılar Meclisi ve İhracatçı Birlikleri İnsan Kaynakları Yönetmeliği'nin 14.maddesinde "TİM ve Birlik merkezinde ve/veya irtibat bürolarında çalışan personelin ortalama toplam haftalık çalışma süresi 40 saattir" hükmünün bulunduğunu, günlük çalışmanın başlama ve bitiş saatinin, öğlen dinlenme sürelerinin bölgenin ve hizmetin özelliğine göre TİM tarafından tespit edildiğini,

işin niteliği veya işin sonuçlandırılması gibi nedenlerle gerektiğinde Genel Sekreterliklerde fazla çalışmanın İş Kanunu'nun çerçevesinde olmak kaydı ile yönetim kurulu kararına istinaden yapılabildiğini, ancak fazla çalışma süresinin toplamının ayda 22 saatten fazla olamayacağını, bu kapsamda çalışanlara haftalık çalışma süresinin İş K'nunda öngörülen süreden farklı olarak 40 saat olarak düzenlendiğini, müvekkilinin tüm çalışma süresi boyunca haftanın 5 günü 09.00-18.00 saatleri arasında ara dinlenme kullanmaksızın çalıştığını, fazla mesai yapmasına rağmen fazla mesai ücretlerinin ödenmediğini,

2012-2013 yılları arasında fazladan çalışmaları nedeniyle aylık 22 saat üzerinden eksik bir şekilde 220.00 TL net ücret ödemesi yapıldığını, bu uygulamanın muvafakati alınmadan 2014 yılı itibariyle sonlandırıldığını belirterek fazlaya ilişkin talep hakları saklı kalmak kaydıyla 12.000,00 TL fazla mesai alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının çalıştığı yerin yemekhane olması sebebiyle öğleden sonraları molalarının 1-3 saat arasında değiştiğini, bir yıl boyunca verilen fazla mesai ücretlerinin davacı tarafından istismar edildiğini, verilen fazla mesai ücretlerinin iyiniyetli olarak verildiğini, işbaşı saatleri, iş bitirme saatleri ile mola zamanları nazara alındığında hiçbir şekilde fazla mesai yapmadığını, davacının çalıştığı yerde yeteri kadar personel olduğunu, davacının davasında haklı olmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Davacı işçi haftada 5 gün 09:00-18:00 saatleri arasında çalıştığını ve ara dinlenmesi verilmediğini ileri sürerek fazla mesai ücreti talebinde bulunmuş, mahkemece haftada 5 saat fazla sürelerle çalışma olduğunun kabulüyle % 25 zamlı ücretle isteğin kabulüne karar verilmiştir.

İşyerinde haftada 5 gün 09:00-18:00 saatleri arasında çalışma yapıldığı taraflar arasında tartışmasızdır. Günde 1 saat yemek molası verildiği her iki taraf tanıklarınca ifade edilmiş olup davacının haftalık çalışması 40 saati aşmamaktadır. Bu nedenle davanın reddi gerekirken yazılı şekilde kabule dair hüküm kurulması hatalıdır.

F) Sonuç: