Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2017/1096 K.2018/1226

.....

DAVA

Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile izin ücreti alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir. Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı bankada iş sözleşmesinin feshedildiği 27.02.2009 tarihine kadar çalıştığını, ..... Mahkemesi'nin 2012/212 E. sayılı dosyası ile açılan feshin geçersizliğinin tespiti davasının“… haklı nedenle feshin koşullarının oluşmadığı ancak geçerli fesih koşullarının oluştuğu anlaşılmakla…” şeklinde değerlendirme yapılarak reddedildiğini, davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığını ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin ücreti alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının iş sözleşmesinin İş Yasası’nın 25/II-e bendi uyarınca 27.02.2009 tarihinde feshedildiğini, davacının işe iade davasının reddedildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında uyuşmazlık, işçinin kullandırılmayan izin sürelerine ait ücretlere hak kazanıp kazanmadığı noktasında toplanmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 59. maddesinde, iş sözleşmesinin herhangi bir nedenle sona ermesi halinde, işçiye kullandırılmayan yıllık izin sürelerine ait ücretlerin son ücret üzerinden ödeneceği hükme bağlanmıştır. Yıllık izin hakkının ücrete dönüşmesi için iş sözleşmesinin feshi şarttır. Bu noktada, sözleşmenin sona erme şeklinin ve haklı nedene dayanıp dayanmadığının önemi bulunmamaktadır.

Yıllık izinlerin kullandırıldığı noktasında ispat yükü işverene aittir. İşveren yıllık izinlerin kullandırıldığını imzalı izin defteri veya eşdeğer bir belge ile kanıtlamalıdır. Bu konuda ispat yükü üzerinde olan işveren, işçiye yemin teklif edebilir.

Somut uyuşmazlıkta, fesih tarihinde yürürlükte bulunan Toplu İş Sözleşmesinin 13. maddesi ile işyerinde uygulanan İnsan Kaynakları Uygulama Esasları Yönetmeliğinin yıllık izin sürelerini belirleyen 13. maddesinde “31.12.1995 tarihinden önce bankada çalışmaya başlayan personele 30 günlük yıllık ücretli izin verilir” düzenlemesinin yer aldığı görülmüştür.

Davacının davalı bankada 11.05.1989 tarihinde çalışmaya başladığı dikkate alındığında, yukarıda belirtilen düzenlemelere göre davacının yıllık izin ücretinin hesaplatılıp hüküm altına alınması gerekirken, 01.01.1996 tarihinden sonra çalışmaya başlayan personele ilişkin düzenlemeye göre hesaplama yapan hatalı bilirkişi raporuna itibarla bu alacağın tamamen reddine karar verilmesi isabetsizdir.

Ayrıca, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 56/5. maddesinde, yıllık ücretli izin günlerinin hesabında izin süresine rastlayan ulusal bayram, hafta tatili ve genel tatil günlerinin izin süresinden sayılmayacağı hükme bağlanmıştır. İşyerinde uygulan Toplu İş Sözleşmeleri ile İnsan Kaynakları Uygulama Esasları Yönetmeliğinde ise İş Kanunu'nun 56/5. maddesine aykırı şekilde, “izin sürelerine rastlayan tatil günlerinin izin süresine dahil olduğu” düzenlenmiştir. İş Kanunu’na aykırı ve işçi lehine şart ilkesinin ihlali niteliğinde olan bu düzenleme geçersiz olup, hesaplama sırasında dikkate alınamaz.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, yıllık ücretli izin süresine rastlayan tatil günlerinin kullanılan izin süresinden denetime elverişli şekilde dışlanması gerektiğinin düşünülmemesi de hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

....