KÜNYE
9. Hukuk Dairesi 2017/14290 E., 2020/3953 K.·Mahkemesi :iş Mahkemesi
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 9 Mart 2020
Karar Metni
295 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili ile davalı ... Otopark İşletmeciliği San Ve Tic. Ltd. Şti. vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
A) Davacı İsteminin Özeti: Davacı işten haksız çıkarıldığını ileri sürerek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai, ve genel tatil alacaklarının tahsilini talep etmiştir. B) Davalılar Cevabının Özeti: Davalılar davanın reddini talep etmiştir. C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti ve Yargılama Süreci: Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davalı ... Belediyesi yönünden davanın husumet yokluğundan reddine, davalı ... Ltd Şti yönünden davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. D) Temyiz: Kararı davacı vekili ile davalı ... Otopark İşletmeciliği San Ve Tic. Ltd. Şti. vekili temyiz etmiştir. E) Gerekçe:
1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle UYAP üzerinden yapılan inceleme ile davacının açtığı işe iade davasına ilişkin Samsun 1. İş Mahkemesi'nin 2014/763-09.09.2015/798 EK sayılı ilamında mahkemece iş akdinin geçerli nedenle feshedildiğinin kabul edilip, gerekçenin davalılar tarafından temyiz edilmediğinin,
işe iade kararının davacı temyizi üzerine Yargıtay 7. Hukuk Dairesi'nin 2015/42150-16.03.2016/6418 EK sayılı ilamı ile onanarak feshin geçerli nedene dayandığı yönündeki gerekçe ile kesinleştiğinin mahkemece işe iade kararı getirtilmeden verilen kıdem tazminatı ve ihbar tazminatı taleplerinin kabulü kararının sonucu itibariyle doğru olduğunun anlaşılmasına göre, davalı şirketin tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
Yargıtay 9. Hukuk Dairesi, E. 2017/14290, K. 2020/3953, 9 Mart 2020 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama