Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2017/17168 K.2020/13081

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 2006 yılı Aralık ayında davalı işyerinde fizyoterapist olarak çalışmaya başladığını, en son 3.861,00 TL net ücretle çalıştığını, fazla çalışma ücretlerinin ödenmemesi nedeniyle müvekkilinin iş akdini haklı olarak 10/02/2014 tarihli ihtarname ile feshettiğini, kullanmadığı 33 günlük yıllık izninin de ücretinin ödenmediğini, 13/01/2011 tarihine kadar hafta için 08:00-18:00 saatleri arasında Cumartesi günleri 08:00-16:00 saatleri arasında çalıştığını, bu tarihten sonra ise mesailerinin 08:00-17:00 ile 09:00-18:00 saatleri arasında olduğunu ancak akşam saat 17:00 de çıkması gerekirken 18:00 çıktığını,

saat 18:00 de çıkması gerekirken saat 18:30-19:00 da çıktığını, cumartesi günleri 08.00-14:00 ile 09.00-15.00 saatleri arasında çalıştığını ileri sürerek, kıdem tazminatı, fazla mesai ücreti, yıllık izin ücreti alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının 02/12/2006-02/12/2007 ile 07/06/2008-14/02/2014 tarihleri arasında müvekkili işyerinde fizyoterapist olarak çalıştığını, davacının tüm hak ve alacaklarını almış olduğunu bun rağmen haksız ve kötü niyetli olarak dava açtığını, fazla mesai yapması halinde karşılığının ödendiğini, davacının her yıl izinlerini kullandığını, davacının fesih nedeninin geçerli olmadığını bu nedenle kıdem tazminatı talep edemeyeceğini, davacı ile aralarında imzalanan iş sözleşmesinin 3. maddesi gereği fazla çalışma süreleri toplamının yılda 270 saatten fazla olamayacağının belirtildiğini,

bunun üzerinde olan çalışmaların ücretinin de davacıya ödendiğini, davacı gibi klasik mesai saatlerinin uygulanmadığı hallerde denkleştirme yapıldığını, işyerinde 6 aydan kısa zamanlarda denkleştirme yapıldığını, davacı ve diğer personelin mesai saati içerisinde serbest zaman kullanabildiğini savuranarak davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

Davacının Temyizi Yönünden;

Hükmü temyiz eden davacı vekili, Dairemize sunduğu 18.12.2019 havale tarihli dilekçesi ile temyiz isteminden vaçgeçtiğini bildirdiği ve vekaletnamesinde temyizden vazgeçmeye yetkili olduğu anlaşıldığından temyiz isteminin vaçgeçme nedeniyle REDDİNE,

Davalının Temyizi Yönünden;

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Dosyaya sunulan ve imzalı olmayan ancak karşılığının bankadan ödendiği anlaşılan bordrolarda bazı aylarda fazla mesai tahakkuku görülmektedir. Fazla mesai hesabı yapılırken bu aylarda ödenen fazla mesai miktarlarının belirlenen fazla mesai alacağından mahsup edilmemesi hatalıdır.

3-Davalının sunduğu 2014 yılı Şubat ayına ilişkin son ay bordrosunda 5.773,89 TL yıllık izin tahakkuku bulunduğu görülmüştür. Bu durumda bu miktarın davacıya ödenip ödenmediği araştırılarak ve ödendi ise mahsup edilerek karar verilmelidir.

Sonuç: