Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2017/21077 K.2017/10490

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Yerel mahkeme kararının davalı tarafından temyizi üzerine, Dairemizin 02.05.2016 gün 2015/1024 Esas, 2016/10971Karar sayılı kararı ile hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece, Yargıtay bozma ilamında belirtildiği şekilde “evlilik öncesi çeşitli işlemlerin yapılmasının işe devamsızlık noktasında geçerli mazeret oluşturup oluşturmayacağı her bir olay yönünden değerlendirilmesi gerektiği” belirtildiği, Yargıtay 9. Hukuk Dairesi’nin 19.12.2013 tarih 2011/48974 Esas, - 2013/34081 Karar sayılı ilamında “Evlenme işlemi haklı bir mazeret olduğu” kabul edildiği,

bu durumda davacının ailesinin izin vermemesi nedeniyle resmi nikah işlemi yapmak suretiyle evlendiği eşine 02.02.2013 tarihinde anlaşarak kaçtığı ve resmi nikahın 12.02.2013 tarihinde yapıldığı resmi nikah işlemleri nedeniyle evlendirme dairesinden gün alma doktor raporu alma vs. nedenlerle bu sürenin makul olduğu, davacının bu durumda resmi nikah tarihine kadar olan dönemdeki devamsızlığının geçerli nedene dayandığı gerekçesi ile bozmaya karşı direnme kararı verilmiştir.

Direnme kararı davalı tarafından temyiz edilmiş olup, Dairemizin 6763 sayılı kanunun 45. maddesi ile eklenen 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun geçici dördüncü maddesi uyarınca öncelikle inceleme yetkisi olduğu anlaşılmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

YARGITAY KARARI

Dairemizin “Somut uyuşmazlıkta, yerel Mahkemece her ne kadar davacının kıdem tazminatı talebinin kabulüne karar verilmiş ise de, davacının resmi olarak evlenme tarihi 11.02.2013 olup, davacının 01.02.2013 tarihinden itibaren (resmi olarak evlilikten önceki 01.02.2013-11.02.2013 tarihleri arasında) devamsızlık yaptığı dosya kapsamı ile sabit olup, iş akdinin devamsızlık nedeniyle işverence feshi, işveren açısından haklı nedene dayanmaktadır.

Bu durumda, davacının kıdem tazminatı isteminin reddi gerekirken devamsızlıktan sonraki evliliğe itibar edilerek kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.” gerekçesi ile verdiği bozma kararı usul ve yasaya uygun olup yerel mahkemece direnmenin yerinde olmadığı anlaşıldığından, temyiz incelemesinin yapılmak üzere dosyanın 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun geçici 4. maddesinin birinci ve dördüncü fıkraları uyarınca yetkili ve görevli Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’na GÖNDERİLMESİNE, 14/06/2017 tarihinde oybirliği ile kabul edildi.