Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2020/1238 K.2021/2876

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen karar, süresi içinde duruşmalı olarak davalı vekili tarafından temyiz edilmiş ise de; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369. maddesi gereğince duruşma isteğinin miktardan reddine ve incelemenin dosya üzerinden yapılmasına karar verildikten sonra Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkilinin davalıya ait işyerinde mağaza müdürü olarak çalıştığını, kesin ve somut delillere dayanılmadan iş akdinin feshedildiğini, müvekkilinin aslı olmayan bir suçlamayla karşı karşıya bırakıldığını ve feshin süresinde yapılmadığını iddia ederek, bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; belirsiz alacak davası açma koşullarının bulunmadığını, savcılık soruşturmasının bekletici mesele yapılması gerektiğini, davacının tüm ücretlerinin eksiksiz bir biçimde ödendiğini ve iş akdinin haklı nedenle feshedildiğini savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk Derece Mahkemesince, yapılan yargılama sonucunda yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu:

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı, taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

Bölge Adliye Mahkemesince, davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine, davacı vekilinin istinaf başvurusunun fazla çalışma ücreti alacağı bakımından kabulü ile, HMK’nın 353/1-b-2. Maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili süresinde temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında davacının fazla çalışma ücreti alacağına hak kazanıp kazanmadığı ihtilaf konusudur.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Somut uyuşmazlıkta, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının hesaba esas tüm çalışma döneminde haftanın 6 günü 08.30 – 18.30 saatleri arasında çalıştığı kabul edilerek hesaplama yapılmış ise de, çalışma saatleri belirlenirken değerlendirilen davacı tanığı ...’nın beyanlarından, davacının Cumartesi günleri saat 15.00’e kadar çalıştığı anlaşılmaktadır. Bu nedenle davacının haftanın 5 günü 08.30-18.30 saatleri, Cumartesi günleri ise 08.30-15.00 saatleri arasında çalıştığı kabul edilerek fazla çalışma hesabı yapılmalıdır.

Mahkemece bu hususlar gözetilmeden karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç: