Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2021/3705 K.2021/9402

...

Miktar veya değeri temyiz kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362/1-(a) maddesi uyarınca temyiz edilemez. Kesinlik sınırı kamu düzeni ile ilgilidir.

Somut dava, davacının iş sözleşmesinin işverence feshedildiğinin tespiti ile fazla çalışma alacak istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş ve davacı bu karara karşı istinaf yoluna başvurmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, istinaf başvurusunun kesinlik sebebi ile reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin kararına karşı davacı vekili temyiz talebinde bulunmuş ancak, Bölge Adliye Mahkemesince 02.03.2021 tarihli ek karar ile temyiz talebinin kesinlik sebebi ile reddine karar verilmiştir.

Davacının fazla çalışma alacak talebinden ayrı olarak iş sözleşmesinin işverence feshedildiğinin tespitine dair talebi de bulunduğu, yine davacı tarafça fazla çalışma alacağı yönünden alacağın fazlaya ilişkin haklar saklı tutularak dava açıldığı ve mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda yapılan hesaplamaya itiraz edildiği de dikkate alındığında reddedilen miktarın belirlenemeyeceği anlaşılmakla, davacı temyizine konu miktarın kesin olduğu söylenemez.

Belirtilen sebeplerle kararın kesin olduğu gerekçesiyle temyiz isteminin reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek karar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362. maddesine aykırı olup Bölge Adliye Mahkemesince verilen 02.03.2021 TARİHLİ EK KARARIN BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA karar verildi.

Hüküm süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı iş yerinde 03.03.1998 tarihinde işe başladığını, 17.11.2015 tarihine kadar bu iş yerinde aralıksız çalıştığını, çalışma saatlerinin sabah 08:30 - 21:30/22:45 arasında olduğunu fazla mesai yaptığını ancak fazla mesai ücretinin ödenmediğini, işveren tarafından iş akdi feshedildiği halde yanlış kod bildirilerek mağdur edildiğini, işsizlik ödeneğinden faydalanamadığını, beyan ederek iş akdinin işveren tarafından feshedildiğinin tespiti ile dava konusu alacağının tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk Derece Mahkemesince, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu :

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı, davacı istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti :

Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesince hüküm altına alınan toplam miktarın istinaf kesinlik sınırı olan 5.390,00 TL'nin altında kalması sebebi ile davacının istinaf başvurusunun kesinlik sebebi ile reddine karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu :

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Miktar veya değeri temyiz kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362/1-(a) maddesi uyarınca temyiz edilemez. Kesinlik sınırı kamu düzeni ile ilgilidir.

6100 Sayılı Kanun'un 362. maddesinin 2. fıkrası gereğince alacağın bir kısmının dava edilmiş olması durumunda, temyiz kesinlik sınırı alacağın tamamına göre belirlenir.

Dosya içeriğine göre ; davacının fazla çalışma alacak talebinden ayrı olarak iş sözleşmesinin işverence feshedildiğinin tespitine dair talebi de bulunduğu, yine davacı tarafça fazla çalışma alacağı yönünden alacağın fazlaya ilişkin haklar saklı tutularak dava açıldığı ve mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda yapılan hesaplamaya itiraz edildiği de dikkate alındığında reddedilen miktarın belirlenemeyeceği anlaşılmakla, davacı temyizine konu miktarın kesin olduğu söylenemez. Belirtilen sebeple, İlk Derece Mahkemesince verilen karar kesin olmadığından; Bölge Adliye Mahkemesince davacının istinaf başvurusu yönünden işin esasına girilerek bir karar verilmesi gerekirken, başvurunun kesinlik sebebi ile reddine karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç: