Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2024/12886 K.2024/14796

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir. Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararının davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine, Dairemizin 12.06.2024 tarihli ve 2024/6063 Esas, 2024/9666 Karar kararı ile davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan reddine karar verilmiştir.

Davalı vekili karar düzeltme mahiyetli dilekçesinde; temyiz dilekçesinin miktardan reddine karar verilmesinin hatalı olduğunu ileri sürüp esasa ilişkin itirazlarını tekrar ederek Daire kararının kaldırılmasını ve dilekçede belirtilen sebeplerle kararın bozulmasını talep etmiştir.

Davalı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla; Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

25.10.2017 tarihinde yürürlüğe giren 7036 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun 7 nci maddesinin üçüncü fıkrası gereğince 12.01.2011 tarihli ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) kanun yollarına ilişkin hükümleri, iş mahkemelerince verilen kararlar hakkında da uygulanır.

6100 sayılı Kanun’da ise karar düzeltme kanun yolu düzenlemesine yer verilmediği anlaşılmaktadır.

Yukarıda belirtilen yasal düzenlemeler kapsamında, Yargıtay kararlarına karşı tarafların karar düzeltme hakkı bulunmadığından davalı vekilinin karar düzeltme isteği niteliğini taşıyan başvurusunun reddi gerekir.