Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2025/5617 K.2025/7438

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin 01.10.1989-02.01.2018 tarihleri arasında davalı Bankada çalıştığını, ücretinin 16.533,32 TL olduğunu, davalı işyerinde çalışanlardan, işe başlarken sendikalı olanların 30 günlük yıllık izin hakkı olduğunu, müvekkilinin işe başlarken sendika üyesi olduğunu, fazla çalışma yaptığını, hafta sonlarında değerlendirme ve verim toplantılarının yapıldığını belirterek yıllık ücretli izin, fazla çalışma, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davanın belirsiz alacak davası şeklinde açılamayacağını, müvekkilinin ... ile yapmış olduğu birleşme sonrasında yıllık ücretli izin sürelerinin yıllık 24 iş günü olarak belirlendiğini, davacının birleşme sırasında imzaladığı mutabakat metni ile yıllık izinlerinin belirlendiğini, işyerinde fazla çalışma yapılmadığını, davacının üst düzey yönetici olması nedeniyle talep edilen alacaklara hak kazanamayacağını belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; Bölge Adliye Mahkemesinin 06.11.2024 tarihli kaldırma kararı uyarınca, davacının davalı işyerinde üst düzey yönetici olarak çalıştığı, bu nedenle fazla çalışma yapmasının mümkün olmadığı, ulusal bayram ve genel tatillerde çalışma yapıldığını ispat edemediği, hafta tatillerinde çalıştığını ise tanık beyanları ile ispat ettiği, taraflar arasında imzalanan mutabakat belgesinde davacının kullanmadığı yıllık izin süresinin belirlendiği gerekçeleriyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve esas yönünden yerinde olduğu gerekçesi ile taraf vekillerinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; 1. Taraflar arasında imzalanan mutabakat metninin davalı tarafından zorla imzalattırıldığını, 2. Müvekkilinin üst düzey çalışan olarak fazla çalışma alacağına hak kazanmaması için işçi alıp çıkarma yetkisi olması gerektiğini, müvekkilinin böyle bir yetkisinin olmadığını, çalışma saatlerini kendisinin belirlemediğini, 3. Müvekkilinin yazılı onayı olmaksızın yıllık izin sürelerinin düşürüldüğünü, 4. Talep edilen alacakların belirsiz alacak olarak talep edildiğini, dava tarihinden itibaren faize hükmedilmesi gerektiğini ve hükmedilen faiz türünün hatalı olduğunu ileri sürmüştür.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, davacının fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ücreti ile yıllık ücretli izin alacaklarına hak kazanıp kazanmadığı, hak kazanmışsa bu alacakların hesabı, faiz türü ve faiz başlangıç tarihlerinin doğru tespit edilip edilmediğine ilişkindir.

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davacı vekilinin aşağıdaki paragrafların kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Dava, belirsiz alacak davası olarak açılmasına rağmen Mahkemece hafta tatili ücreti alacağına dava ve ıslah tarihlerinden itibaren faize karar verilmiş olması bozmayı gerektirir.

Ne var ki bu hatanın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 370/2 hükmü uyarınca Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılması ile İlk Derece Mahkemesi kararının düzeltilerek onanması gerekir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Davacı tarafın diğer temyiz itirazlarının reddine,

2. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

3. Davacı tarafın temyiz itirazının kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının, hüküm fıkrasının (1) numaralı bendinin (a) alt bendinde yer alan ".. 100,00 TL'sine dava tarihinden itibaren, kalan miktara ise ıslah tarihinden itibaren ..." ibaresinin çıkartılarak yerine "... dava tarihinden itibaren ..." ibaresinin yazılması suretiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgilisine iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,